Show van de knaagkrokodil

Mijn laatste column voor de Gelderlander over de bever vroeg om een vervolg. Een vervolg dat ik toen ik de column schreef nog niet had durven dromen, want wat een verhaal!

Mijn column eindigde met dat ik beversporen op verschillende plekken in een Wageningse woonwijk had gevonden. De bever zelf had ik nog niet gezien, maar dat moment heeft niet heel lang op zich laten wachten.

Terug naar eind december. Het was allang donker toen ik met twee vrienden mee liep richting hun huis. Door de wijk waar ik eerder sporen had gevonden. Ik deed mijn zaklamp in mijn zak, want je weet maar nooit. Al op het eerste punt met uitzicht over een wat groter stuk water viel mijn oog op een boeggolf die door het water getrokken werd. Zo actief zijn watervogels niet meer in het donker, dus dat vroeg om wat meer onderzoek. Het was net buiten bereik van mijn zaklamp en snel renden we om zodat de dieren ons verderop tegemoet zouden komen. Licht hijgend waren we precies op tijd om twee bevers kalmpjes de bocht om te zien zwemmen. Vooral verbaasd dat de nog niet eens echte zoektocht zo snel geslaagd was bewonderden we de grote knagers. Om verder te kunnen moesten ze over land langs een dammetje. Dat deden ze, één voor één, waarna ze pal onder ons door zwommen, zo onder het bruggetje door. Eentje verdween, eentje kwam terug en ging aan wat twijgjes in het water zitten knagen.

Terwijl wij alles wat gebeurde van euforisch commentaar voorzagen trok de bever zich op nog geen drie meter van ons vandaag nergens wat van aan. We konden hem nog een tijd volgen zonder dat hij zich liet verstoren. Wat een schouwspel!

Een filmpje met mijn telefoon van één van de eerste momenten dat we de bevers zagen. De verwondering overheerste! Je kan het filmpje op volledig scherm bekijken.

En daarmee was het nog niet voorbij. In de afgelopen maand ben ik nog vaker gaan kijken. Het verveelt nooit. De ene keer ontdek ik een boeggolf in het water, dan weer hoor ik gespetter als er twee aan het spelen zijn en dan weer hoor ik het geknaag. Ik ben benieuwd hoe lang er nog bomen langs het water staan.

Het mooie is dat er ontzettend veel mensen langskomen overdag, maar niemand heeft enig idee van wat zich ’s nachts afspeelt. Als het rustig en donker is komt er een totaal ander leven op gang. Moeilijk te peilen, maar erg leuk om te volgen. Een paar dagen geleden had ik nog een leuk gesprek met twee jongens die op een bankje zaten. Dat deden ze wel vaker, maar ze hadden geen flauw benul dat ze naar het gespetter en geplons van inmiddels drie bevers zaten te luisteren. Toen ik met mijn zaklamp langs de waterkant scheen merkten ze de bever op.

Maar mijn mooiste ontmoeting was gisteren. Deze keer had ik een statief en camera meegenomen, in de hoop een buitenkansje voorgeschoteld te krijgen. Dat lukte aardig.

Ik ontdekte de bevers op hun min of meer vaste plek, waar ik in eerste instantie niks zag maar wel geknaag hoorde. Duidelijk aanwezig dus! Zonder überhaupt een lamp te gebruiken zag ik er eentje zitten, precies op een punt van een eilandje. Een silhouet tegen de weerspiegeling van een straatlantaarn. Ondanks het enorme gebrek aan licht kon ik er een aardige foto van maken.

Niet veel later kwam een andere bever vanaf het eiland naar mijn kant lopen en ging het water in. Kansloos dacht ik, een bewegend object in het pikkedonker kan nooit een mooie foto worden. Maar de bever vond vooral mij interessant en kwam steeds dichterbij. Op een meter of vijf van mij vandaan bleef hij roerloos in het water liggen staren. Ik zette mijn camera neer, lamp aan en klikken. De bever keek me aan en liet het gebeuren. Mijn lamp was eerder weer uit dan dat de bever vertrok. Het moment duurde minutenlang. Al die tijd keek ik ademloos naar die krokodil die in het water naar me loerde. Na een tijdje zwom hij weg en trok zijn boeggolf verder de wijk in. Wauw!

Wat een moment. Zo intens en mooi! Hier kan ik nog lang van nagenieten!

Ik wil ondanks mijn enthousiaste verhaal benadrukken dat het schijnen met een zaklamp op nachtdieren niet bepaald het meest geweldige is wat je kan doen. Ik heb geprobeerd het zo beperkt mogelijk te houden. Met het weinige omgevingslicht zijn de boeggolven goed te zien en het geknaag is te horen, waardoor het vaak niet eens nodig is om een zaklamp te gebruiken om de dieren te ontdekken. Mijn indruk is dat de bevers zelf niet heel veel last hebben van het licht. Ze blijven zich bijna altijd hetzelfde gedragen, maar soms is er wel een schrikreactie. Die is er bovendien ook bij vogels in de omgeving, met name bij meerkoeten. Daarom ben ik mijn lamp steeds minder gaan gebruiken en wil ik anderen ook niet aanmoedigen overal maar in het rond te gaan schijnen. Het biedt een kans om eens te zien wat je anders niet te zien krijgt, maar besef dat het de dieren wel verstoort.

Eén reactie op “Show van de knaagkrokodil”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: