Het jaar is voorbijgevlogen en met een recordhoeveelheid vuurwerk (hopelijk voor het laatst) is vannacht 2026 ingeluid. Geen beter moment dan dit om nog één keer terug te blikken op het afgelopen jaar. Mede dankzij mijn studie, stages bij RAVON en De Vlinderstichting en natuurlijk bomvolle weekenden heb ik dit jaar voor mijn gevoel meer tijd in de natuur doorgebracht dan ooit, al had ik juist weer relatief weinig gelegenheid om er ook over te schrijven. Soms vanwege de gevoeligheid van het onderwerp (bescherming gaat voor mij altijd vóór op het delen van foto’s en verhalen), soms omdat het me simpelweg aan tijd ontbrak om te schrijven over alles wat ik meemaakte. In deze blog blik ik terug op memorabele momenten in 2025. Sommige had ik al eens gedeeld, sommige nog niet. Uiteraard ga ik in 2026 gewoon weer door met blogs schrijven over die fantastische natuur.
Winter
Ondanks dat de winter van 2024-2025 niet al te streng was, maakten we in het begin van het jaar wel enkele vorstdagen mee. Samen met veel mist en een aantal dagen zonder dooi zorgde dat voor prachtige ijzige landschappen op de Veluwe.
Droog voorjaar
Het voorjaar begon al vroeg, maar het regende maandenlang nauwelijks en de nachten bleven koud. Voor mijn stage over amfibieën erg onhandig, en voor de rest van de natuur eigenlijk ook. De reptielen hielden zich koest door de droogte en op verschillende plekken sloegen natuurbranden toe, waaronder op de Eder Heide en op de Midden-Veluwe. Voor RAVON én voor mijn eigen plezier bezocht ik meerdere gebieden vanuit verschillende invalshoeken.
Libellen
Een jaar zonder libellen is een jaar niet geleefd, zeker in mijn geval. Om wel een nieuwe uitdaging aan te nemen heb ik gefocust op het vinden en determineren van larvenhuidjes van libellen. Niet het meest fotogeniek, maar wel heel relevant omdat het vinden van een larvenhuidje het ultieme bewijs is dat een soort zich op die locatie succesvol heeft voortgeplant. Een volwassen libel kan immers ver vliegen, een larve verplaatst nauwelijks. Bij het uitsluipen (de larve gaat uit het water, vervelt en de volwassen libel spreidt zijn vleugels) blijft het vervellingshuidje achter bij het water en deze kan je meenemen en op naam brengen. Maar natuurlijk zijn de volwassen libellen nog altijd het meest kleurrijk en fotogeniek…
Buitenlandse avonturen
Voor het laatste vak op de planning van Bos- en Natuurbeheer met de WUR bezocht ik het grensgebied van Duitsland en Tsjechië: het Bayerischer Wald NP en Sumava NP. Dat leverde uiteraard mooie plaatjes op.
Met Hendrike maakte ik in de zomer te fiets het van onze zuiderburen onveilig. Hoogtepunten bleven in eerste instantie beperkt tot letterlijke hoogtepunten met het hoogste punt van Nederland, twee dagen later België en weer een dag later die van Luxemburg. In het zuiden van België zagen we eindelijk ook mooie vlinders.
Zomer op de Veluwe
Met de NJN bracht ik tien dagen door op het noordoostelijke deel van de Veluwe, waar we onderzoek deden naar loopkevers, libellen zagen en regelmatig een uitgevlogen nestje grauwe klauwieren van dichtbij konden bekijken.
Levende dode
Met De Vlinderstichting ging ik in augustus op pad om een vlinder te zoeken waarvan het een klein wonder is dat die nog niet uitgestorven is in ons land. In slechts één gebied komt de kleine heivlinder nog voor en na een serie warme en droge jaren staat het er niet best voor. Maar ook dit jaar wisten we er nog enkele te vinden. Al is enkele wel heel erg weinig voor een zoekactie met dertien personen op een behoorlijk oppervlak.
Zeevogels boven de woeste golven
Eind oktober trok ik er met een groep liefhebbers op uit met een oude vissersboot de Noordzee op. Behalve misselijkmakende golven leverde het mooie plaatjes van zeevogels op.
De wolf
En dan tot slot: in 2025 heb ik veel tijd gestoken in het waarnemen, vastleggen en begrijpen van wolven. Begrijpen wat de gewoontes zijn, de dieren bestuderen en vaak de goede gebieden in gaan heeft mij in 2025 vele mooie waarnemingen opgeleverd. Op de Veluwerand woon ik ideaal om ’s ochtends vroeg met de fiets op pad te gaan. De meeste waarnemingen waren van aanzienlijke afstand, dus echte portretjes heb ik amper, maar wel mooie beelden.
Op naar een nieuw jaar vol hoogtepunten in 2026! Beste wensen!
Plaats een reactie