Verdwaalde sneeuwgors in Ede

Geschreven door

·

Onderwerpen: , ,

Trekvogels leggen enorme afstanden af en raken daarbij ook best wel eens uit de koers. In de vogelwereld rukt men uit als een zogeheten dwaalgast ergens gevonden wordt, een vogel die totaal niet op deze plek thuishoort maar er per ongeluk terecht gekomen is. Voor absolute zeldzaamheden komen mensen uit het hele land en soms zelfs erbuiten om hem te zien, maar soms is het ook meer een lokaal feestje, zoals vorige week met een sneeuwgors in Ede.

Ik woon in Ede-Zuid en op hemelsbreed nog geen honderd meter van mijn huis werd ineens een sneeuwgors ontdekt. Deze schaarse overwinteraar komt normaal gesproken alleen aan de kust in Nederland, in het binnenland is het echt een zeldzaamheid. Ze staan erom bekend dat ze niet schuw zijn, en dat bleek ook in dit geval. Hij had de allerlelijkst denkbare plek gevonden om te vertoeven. De eerste twee dagen werd hij vooral op een strookje gras van drie meter breed tussen twee loodsen in gezien, de dag erna op een aanliggend parkeerplaatsje met grasklinkers. Niet alleen was hij erg honkvast, ook trok hij zich precies niks van bezoekers aan.

Vanuit de hele regio kwamen vogelaars om hem te zien. Toen het wat drukker was gaf iedereen de vogel wat de ruimte, maar soms koos hij er zelf voor om toch dichtbij te komen zitten. Toen ik er vrijdagmiddag een kijkje nam vertoefde hij drie uur lang zonder pauze op een stukje parkeerplaats van ongeveer vijf bij vijf meter. Daar kroop hij als een gors rond over de grond, continu pikkend naar zaadjes en dauwdruppeltjes. Af en toe hield hij even stil om het verenkleed weer goed op te poetsen.

Dat een vogel zich van zo dichtbij laat zien komt wel vaker voor, al is dit wel extreem. Veel vogels die heel noordelijk opgroeien komen nooit in contact met mensen en zien ze niet als gevaar. Met name jonge vogels trekken zich dan niks aan van mensen. Ze doen gewoon hun dingetje.

De vogelaars kwamen af en aan en vergaapten zich aan het mooie vogeltje dat soms op slechts een meter van de lenzen langswandelde. Uiteraard leverde het mooie plaatjes op en ik kwam op het idee om eens een keer te filmen. Dat leverde wat leuke bewegende beelden op.

Een compilatie van wat bewegende beelden van de sneeuwgors zoals hij zich urenlang voor mijn lens bezighield.

Toen de zon achter de gebouwen verdween kwam er veel minder licht op de parkeerplaats en hoewel dat het lastiger maakte om goede foto’s te maken, gaf dat ook wel weer een mooie andere sfeer. Terwijl het verenkleed nogmaals opgedoft werd en ik intussen aardig bevroor van het urenlang stilzitten op de stenen maakte ik nog wat laatste foto’s.

Na een dag of vier werden er geen waarnemingen meer gedaan. Ik hoop dat dit mooie vogeltje een betere plek heeft gevonden om de winter door te brengen.

Geef een reactie

Over de auteur

Jan-Freerk Kloen Avatar