JFK Natuurblog

Ik heb al heel wat keren geschreven over migrerende dieren. Het blijft een fascinerend gebeuren. Vogeltrek is heel bekend natuurlijk, maar ook veel insecten zijn constant in beweging. Er zijn bijvoorbeeld vlinders die vrij continu trekken: de atalanta vliegt in het voorjaar naar Nederland, legt eitjes, doorloopt de hele cyclus nog hetzelfde jaar en de nieuwe generatie vliegt terug naar het Zuid-Europa, waar ze overwinteren. Ook luzernevlinders zwerven graag ver van de geboorteplaats vandaan. In sterk wisselende aantallen verschijnen ze in ons land, het ene jaar meer dan het andere jaar.

Op deze manier komen er ook wel eens vlinders Nederland binnen die hier normaal niet voorkomen. In 2021 werden er veel rouwmantels gezien (ik zag er één in Veenendaal: zie deze blog) en in een verder verleden stond ons land op zijn kop vanwege een invasie oostelijke vossen.

Nu is het weer raak met een zeldzame zwerver. Op een braakliggend terrein in Rosmalen is een aantal zeldzame witjes ontdekt. Het oostelijk resedawitje vliegt daar rond en heeft al heel wat liefhebbers naar Noord-Brabant gelokt. Een soort die zich voortplant in Oost-Duitsland en verder weg. Eigenlijk is het een heel algemene vlinder, maar niet in West-Europa. Toen de eerste euforie met bijbehorende fotografen voorbij was én het eerstvolgende weekend na de ontdekking geweest was ging ik ook maar eens een kijkje nemen, op een rustige maandagmiddag.

Witjes zijn gelukkig relatief makkelijk te vinden. Ze zijn vrij groot en een vliegend witje valt best op. Nadeel: de soorten zijn lastig te onderscheiden in vlucht en zitten doen ze maar weinig. Gelukkig is het oostelijk resedawitje nog vrij opvallend dankzij de groen gemarmerde onderkant van de vleugels. Ook de gevlekte vleugeltop is in vlucht te zien als je goed kijkt.

Toen ik aangekomen was op het terrein liepen er al drie mensen te zoeken. Ik pakte rustig mijn camera en wilde gaan helpen toen één iemand foto’s begon te maken en de andere twee begonnen te rennen. Ik liep ze rustig achterna en eenmaal bij ze zag ik het witje rustig rondvliegen. Maar ja, wel vliegen ja. Ik wilde het beestje rustig laten vliegen. Het was een overzichtelijk maar groot terrein en hij zou vast ergens gaan zitten. Dat deed hij ook wel, maar uiteindelijk toch wel ver weg in stuk vol bloeiende kamille. Vind een witte vlinder dan maar eens terug.

Een kwartier later vloog hij weer op de eerste plek. Nu besloot ik hem beter te volgen en er gewoon achteraan te blijven lopen. Ik heb heel wat kilometers over het grote braakliggende terrein afgelegd… Maar het was de moeite waard. Af en toe ging hij zitten op een bloem. Dan kwam de volgende uitdaging: de sterke wind zorgde ervoor dat de bloem geen seconde stil stond. Foto’s maken was bijna onmogelijk. Met heel veel geduld lukte het uiteindelijk wel.

Intussen waren er weer nieuwe mensen aangekomen die me hielpen de vlinder in het oog te houden tijdens zijn vluchten over het terrein. Tja, hij kon uit Oost-Duitsland (of verder weg) hierheen vliegen, dus een rondje van een paar honderd meter was ook geen enkel probleem. Uiteindelijk nam de bewolking steeds meer toe en ging het beest ook vaker zitten.

Terwijl wij naar het resedawitje keken dat zich aan het warme zand opwarmde kwam een andere vlinderliefhebber aanlopen vanaf de rand van het terrein. Toen hij op 20 meter afstand was vloog er een witje voor hem langs. Hij keek er even naar en liep door naar ons. Maar ik vertrouwde het niet. Hij had er te nonchalant naar gekeken en ik vond hem best wel hetzelfde vliegen als ons resedawitje. Het tweede vlindertje was inmiddels gaan zitten en ik liep erheen: ja hoor, nog één! Terwijl de rest nog naar nummer 1 keek had ik een privévlinder om te fotograferen. En om kilometers achteraan te lopen toen hij weer opvloog. Ik moest het best wel even volhouden, maar uiteindelijk was het toch de nummer 2 waar ik de mooiste foto’s van kon maken, toen hij voor langere tijd op een kamillebloem ging zitten op een plekje met wat minder wind. Ideaal!

Wat me nog opviel is dat beide witjes er nog helemaal gaaf uitzien, helemaal niet alsof ze er een lange trektocht op hebben zitten. Geen beschadiging of slijtage te zien!

Ik heb er wat geduld in moeten stoppen. En wat kilometers moeten afleggen door de kamille op de zanderige grond. Maar dan heb je ook wat. Een paar mooie plaatjes van een mooi en zeldzaam witje.