En daar is hij dan: Koning Winter. Ik was er al bijna aan gewend geraakt dat de Nederlandse lente direct na de herfst komt. Hoewel ik natuurlijk vooral focus op koudbloedige dieren bloei ik helemaal op als de winter echt voet aan de grond zet. Sneeuw en ijs, daar mag je me voor wakker maken. En dus zette ik gisteravond de wekker, zodat ik een dik pak Veluwse sneeuw in elk geval niet zou missen. ’s Ochtends vroeg was ik al buiten en door de sneeuw ploeterde ik driekwartier over wegen en fietspaadjes het bos in.
De hoeveelheid sneeuw verschilde erg per plek: in het open veld, waar het snel afkoelt én waar sneeuw niet tegengehouden wordt door bomen, lag plaatselijk wel 15 centimeter. Onder de bomen soms slechts een dun laagje. Een echt doel had ik niet, maar ik wilde vooral een ochtend heel erg van het winterweer genieten en wel zien wat ik tegen zou komen.
Mijn rondje door het bos draaide al snel uit op spoorzoeken. Het sneeuwde zo ongeveer tot ik aankwam in het bos, dus de hoeveelheid sporen was overzichtelijk. Slechts van het afgelopen uur waren ze goed zichtbaar. Allerlei dieren hadden al het pad gekruist: reeën, zwijnen, edelherten… En natuurlijk ook mensen en een enkele hond. Ik was natuurlijk niet de enige met goeie ideeën op deze zaterdagochtend.
Mijn oog viel op grote hondenpoten in de sneeuw, en in het gebied waar ik was kijk dan meteen of het een wolf zou kunnen zijn. En dat kon het wel zijn.
Prenten van wolven zijn lastig te herkennen. Ze zijn uiteraard groot, maar sommige grote hondenrassen kunnen een vergelijkbaar formaat krijgen. Wolvenprenten zijn doorgaans langwerpiger, hondenprenten mooi rond. Maar ook dat gaat niet altijd op, omdat sommige hondenrassen gewoonweg akelig veel op wolven lijken. Als de kenmerken van de prenten zelf kloppen, moet je kijken naar terreingebruik. Wolven hebben een doelgerichte, rechte draf met grote passen. Een hond drentelt om het baasje heen en snuffelt links en rechts wat rond. Wolven maken net als wij veel gebruik van paden, vooral ’s nachts, simpelweg omdat dat makkelijker loopt dan dwars door het bos. Maar uiteraard snijden ze ook hele einden af. Bovendien was het allang geen nacht meer en waren er best wat mensen op de been.
De sporen die ik vond kwamen vanuit het bos, volgden enkele tientallen meters het pad in tegengestelde richting van de meeste mensensporen. Hondensporen had ik verder nog niet gezien op dit pad. Typisch voor wat ik wolven al meer dan eens heb zien doen is dat ze op enige afstand uit elkaar liepen. Ik vond drie loopsporen, die allemaal in dezelfde richting het bos in verdwenen – maar wel enkele meters uit elkaar. Wolven lopen wel samen en wachten op elkaar, maar lopen vaak niet in elkaars spoor. Hoewel ik de exacte grootte en paslengte niet precies heb opgemeten waren deze drie sporen overduidelijk van wolven. Dit werd me even later bevestigd door twee wandelaars die vertelden dat ze even daarvoor in dezelfde richting minimaal twee wolven hadden zien lopen.
Aangemoedigd door mijn eerste vondst speurde ik verder, maar ik werd in mijn overpeinzingen opgeschrikt door het gedempte geluid van een rennend dier. Ik keek in de richting en zag een wolf parallel aan het pad langs me rennen. Wauw! Vergezeld door het gekrijs van enkele gaaien en het enthousiaste gekras van raven verdween hij net zo snel als hij verscheen in dezelfde richting als de prenten van daarnet.
En zo vermaakte ik me aardig in het bos. Het landschap was fantastisch. Lekker sloffen met mijn sneeuwlaarzen. Ik waande me in Scandinavië – een wereld van rust en stilte. En sneeuw, veel sneeuw.
Ik vond nog meer wolvensporen. Een loopspoor van twee wolven kwam uit het bos, volgde een tijdje het pad en op de t-splitsing gingen ze zonder aarzelen rechtdoor: recht het bos in. De mensenvoeten die het spoor tot dan toe op het pad vergezelden sloegen af. Prachtig!
Her en der vond ik meer sporen van wolven, edelherten en reeën, al werd het langzaam moeilijker de sporen te interpreteren. Het was al een tijdje droog, maar het vroor niet of nauwelijks en dat deed de sneeuw wat smelten. Ook kwamen er flinke hoeveelheden sneeuw uit de bomen vallen. Na een tijdje trok de lucht weer dicht en begon het opnieuw te sneeuwen. En hard ook. Na een tijdje kon ik het wel vergeten met spoorzoeken. Maar het landschap werd mooier en mooier en ik genoot enorm van de prachtige witte wereld. Het bestaat nog: winter in Nederland!
Plaats een reactie