Gisteren schreef ik een uitgebreid blogbericht over de impact van de grote natuurbrand op de Eder Heide. Zo’n 75 hectare (minder dan in eerste instantie werd vermeld) natuur is afgebrand. Een grote zwartgeblakerde vlakte bleef over. Drie dagen na de grote brand, afgelopen zondag, bezocht ik het gebied en vond ik het een en ander aan leven, maar ook slachtoffers. Knalgroene zandhagedissen werden overleefden weliswaar de vlammen van het vuur, maar gaan een zware tijd tegemoet in een landschap zonder beschutting en weinig voedsel, en waar ze niets hebben aan hun relatieve schutkleur. Veldmuizen lieten zich noodgedwongen mooi zien, een soort die ik nog nooit eerder mooi had kunnen bekijken doordat ze zich altijd in dichte vegetatie ophouden.
Vandaag bezocht ik het gebied nog eens. Zondag was een ongepland bezoek, ik werd verrast door het feit dat het gebied alweer opengesteld was. Met alleen een telelens snuffelde ik rond op zoek naar reptielen die de brand hadden overleefd. Vandaag heb ik meer gekeken naar de impact van het vuur op het landschap.
Het is natuurlijk een trieste aanblik, daags na een vuur dat als een razende over de hei trok. Een kale vlakte. Nu de rust weer wat is teruggekeerd zoekt ook de natuur een weg de brand een plek te geven. Met je ogen dicht zou je niet eens zeggen dat er iets aan de hand is. Veldleeuweriken, boomleeuweriken, boompiepers en roodborsttapuiten lieten zich massaal horen. In de verte het gekras van een raaf. Met je ogen open is het zoeken naar een lichtpuntje.
Wel is te zien dat de brand snel en oppervlakkig heeft plaatsgevonden. De vegetatielaag is op de meeste plekken niet door en door verbrand, alleen de toplaag. Van de vrijstaande bomen én het bos waar de brand door de ondergroei is getrokken lijken veel bomen ermee weggekomen te zijn, met een enkele uitgebrande grove den of jeneverbes als uitzondering. Het herstel zal best snel gaan, maar niet vanzelf. Om de hei een kans te geven te groeien, moeten de snel groeiende grassen in toom gehouden worden. De rest van de ontwikkeling moet goed gemonitord worden en het beheer aangepast op de situatie. De eerste groene puntjes van het pijpenstrootje is al te zien. De natuur wacht niet af, die gaat meteen aan de slag.
De rest van het verhaal laat ik vertellen door de foto’s. Ik heb veel landschapsfoto’s gemaakt om een impressie van de brandvlakte te geven.
Een alleenstaande jeneverbes met een hulst in de kern heeft de brand beter doorstaan dan de begroeiing eromheen. 
Een veldmuis is slachtoffer van de brand of de gevolgen ervan. 
Vijf dagen na de brand doet het pijpenstrootje zijn best om te groeien. De natuur wacht niet, maar gaat meteen aan de slag. 
Deze jeneverbes heeft de brand minder goed doorstaan en is voor een groot deel afgebrand.
De slideshow bestaat uit 12 foto’s. Met de pijltjes kun je door de foto’s bladeren.
Geef een reactie op Twee weken na de brand: groene sprieten – JFK Natuurblog Reactie annuleren