Het weer is ons gunstig gezind de laatste tijd. Na het spectaculaire weer (of eigenlijk geen weer) van twee weken geleden was het even zacht, maar nu opnieuw koud. Omdat ik vrijdagavond al een mooie vriesochtend aan zag komen met al het vocht dat nog in de lucht hing en de nachtvorst in het verschiet, was ik zaterdag extra gemotiveerd om goed op tijd buiten te staan. En het was niet voor niks.
Met Hendrike fietste ik naar de Edese Hei. Onder een kraakheldere blauwe hemel lag een winters landschap voor ons. Alles was wit. Alle planten, struiken en bomen waren bedekt met ruige rijp, een soort extreme rijp dat als stekels aan de stengels groeit. Samen met de felle zon en de strakblauwe lucht een prachtig gezicht.
Ook van dichtbij gezien waren de stekels erg mooi. Het zat overal en het was prachtig. Terwijl de zon al meer kracht kreeg, het is tenslotte ook al geen december meer, begon het fijne ijs ook al te ontdooien. We waren echt net op tijd voor de foto’s.
Toen we verder fietsten kwamen we in het bos weer langs mijn ijshaarplekje, waar ik twee weken geleden al extreem veel ijshaar zag. Dit keer was het niet zo extreem als toen, omdat het deze keer slechts een nachtje had kunnen aangroeien. Maar met de zon die door de kale takken de bosbodem bereikte, was het wel een prachtig gezicht. De baard van koning winter.
Toen we aankwamen op Planken Wambuis was de rijp in de zon al gesmolten. Zo snel ging het. Op het grasland vloog een jonge blauwe kiekendief rond en de grote lijsters waren zelfs al begonnen met zingen. De zon voelde ook al haast lenteachtig aan. Al was ik nog wel blij met mijn winterjas. We zetten de fiets neer en gingen verder te voet. We liepen een ronde waar ik nog nooit geweest was. Ik ken het gebied onderhand best goed, maar dit deel eigenlijk niet. Het was heerlijk in de zon en overal om ons heen hoorden we vogels. Met name raven waren er veel. Nou gaat er haast geen dag voorbij in dat gebied zonder dat ik daar een raaf zie, maar dit begon me wel op te vallen. Ze vlogen overal rond, met een boel kabaal. Heel veel enthousiaste raven.
Na de wandeling over Planken Wambuis en het Mosselsche Zand fietsten we met een ommetje naar huis. Bij een punt met uitzicht begon ik het enthousiasme van de raven een beetje door te krijgen. Rondom dat veld waren ze echt niet meer te houden. Het was een drukte van jewelste van bijna alleen maar raven. Bij een poging ze te tellen kwam ik op ongeveer vijftig! Maar ze bleven maar af en aan vliegen en soms waren ze achter de bomen, dus ik denk dat het er in werkelijkheid nog een stuk meer waren. Zoveel bij elkaar had ik nog nooit gezien.
Op het veld zaten er ook een paar bij een kadaver te pikken. Het was niet al te groot, het leek ongeveer een ree. Qua kleur was er eigenlijk alleen een lap vlees te zien. Ik vermoed dat het een prooirest van een wolf was. De raven wisten er wel raad mee. Rondom een bosje bleven de raven ook maar rondhangen en herrie maken. De paarden die in de buurt van het bosje stonden leken ook onrustig. Ik heb helaas niks kunnen zien, maar ik vermoed dat er in dat bosje een of meerdere wolven verstopt zaten. Ik weet het natuurlijk niet zeker, maar de onrust onder de aanwezige dieren was overduidelijk. We hebben nog even afgewacht, maar het bleef helaas een raadsel. Maar het bijzondere gedrag en de massale aanwezigheid van de raven vond ik al een prachtige waarneming.
Plaats een reactie