In december schreef ik over jonge wolven die zich vaker laten zien dan de oudere dieren. De jonge wolven zijn zelfstandig, nieuwsgierig en avontuurlijk. Ze kennen hun eigen grenzen nog niet goed, en ook de grenzen van veiligheid niet. Geen wonder dat er maar een klein deel van de wolvenpups het eerste levensjaar overleeft. De meeste komen om in het verkeer, maar ook een verkeerde stap in een vijandig territorium kan tot in de dood uitgevochten worden. Het is vooral onhandigheid, maar daar worden ze hard van.
Om te oefenen met jachttechnieken zijn jonge wolven soms open veldjes in het bos te zien, waar ze als vossen op muizen jagen, inclusief de speciale ‘muizensprong’. Met de echte jacht op hoefdieren als reeën en zwijnen mogen de uit de kluiten gewassen pups nog niet mee. Ze zijn niet ervaren genoeg en lopen alleen maar in de weg. De ouders en oudere broers en zussen van de roedel regelen het grote eten.
Op de Veluwe is nu een roedel met een groot probleem. De alfawolvin (de moeder) is in de zomer doodgebeten in een vijandig territorium en haar man werd ruim een maand geleden doodgereden bij Bennekom. In het territorium zijn nu nog enkele jongen van vorig jaar en een paar jongen van dit jaar over. De ervaring om serieuze prooien te vangen en de jonge wolven op te voeden is dus weggevallen. De roedel wordt goed gevolgd en inmiddels is al bekend dat er een jaarling en een welp gewond zijn geraakt tijdens een wanhoopspoging om toch een grote prooi voor de roedel te vangen. Bij gebrek aan een ervaren roedel om de gewonde dieren van voedsel te voorzien zullen zij het niet lang uithouden.
De jonge wolven zullen zich dus – los van jachtoefeningen die zij toch al af en toe deden – zelf van voedsel moeten voorzien. Behalve muizen en af en toe een haas of konijn is de kans dat een van de jonge wolven zich een keer aan vee vergrijpt ook groter. Gelukkig worden de lokale schaapskuddes goed beschermd.
Voor mij de kans om er nog maar eens op uit te gaan. In de afgelopen maand ben ik vaker naar het gebied geweest, het is voor mij op fietsafstand. Meestal zie ik er vrijwel niks. In de winter is er weinig te beleven. Af en toe vliegt er een blauwe kiekendief en raven zie ik bijna altijd wel. Twee keer trof ik ook overdag een groep edelherten, iets wat me niet vaak lukt in dat gebied. Het wild is er erg schuw, mede door aanwezigheid van de wolvenroedel.
Maar begin januari had ik weer eens geluk. Ik was net met de fiets in het gebied aangekomen en stond te kijken naar een jagende blauwe kiekendief. Ik had al even over het hele veld uitgekeken, maar zag verder niks bijzonders. Tot ik achter mij van andere mensen de woorden opving dat er een wolf liep. Verbaasd draaide ik me om, en ja! Midden op het veld liep een wolf! Op zijn dooie akkertje slenterde hij over het veld. Af en toe sluipend en met een mooie muizensprong. Op jacht!
Nadat hij even ging zitten op de top van een heuveltje verdween hij naar achter en uit beeld. Ik fietste snel om en kon aan de andere kant van het veld verder kijken. Het beest was op vrij grote afstand, maar trok zich verder weinig aan van de mensen die aanwezig waren. Met het aantal fotografen viel het wel mee, maar het was een mooie zonnige middag in de vakantie en toevallige wandelaars en fietsers waren er genoeg en dan trekt een klein groepje mensen met camera’s en een rond dartelende wolf wel veel aandacht. De paarden die het gebied begraasden waren in eerste instantie wel alert, maar zagen al snel dat de jonge wolf totaal geen interesse had. Die had immers zijn muizen, waar hij er heel wat van wist te vangen.
Na een tijdje verdween het beest naar links het bos in. De meeste mensen waren daarmee ook wel uitgekeken en gingen weg. Ik bleef staan en na vijf minuten kwam de wolf doodleuk weer terug wandelen en toen begon de grote show pas echt.
Een stuk dichterbij nu, maar nog steeds op gepaste afstand. Het dier ging zigzaggend het veld over, soms verrassend slecht zichtbaar tussen de hoge dorre sprieten. Een wolf is echt wel een groot dier en op de kortgegraasde stukken niet te missen, maar tussen de lange sprieten of half achter een heuveltje is hij met zijn schutkleur ook zomaar te missen. Af en toe was hij een paar minuten kwijt, terwijl je wist dat hij daar nog was en niet zomaar weg kon zijn. De dichtstbijzijnde foto’s heb ik gemaakt op ongeveer 120 meter afstand. Met zo’n groot dier voelt dat als dichtbij en met het prachtige lage zonlicht was het geweldig om te zien. Omdat de wolf maar rond bleef lopen en springen kon ik er urenlang van genieten. Veel meer dan bij mijn vorige waarneming. Die was weliswaar veel dichterbij, maar deze liet zich met prachtig licht van twee uur ’s middags tot zonsondergang zien.
De waarneming eindigde op een heuvel, waar het dier eerst een tijdje in het laatste licht stond, vervolgens ging zitten en liggen. Een prachtig gezicht, als een leeuw op de savanne. En dat is de wolf voor Nederland ook een beetje. Het grootste roofdier van onze bossen en velden. Wat een prachtige ervaring om zo uitgebreid naar een jonge wolf te kunnen kijken. Wat een gelukstreffer. Ik hoop dat hij genoeg muizen weet te vangen en uiteindelijk ook met een hervormde roedel voor grotere prooien kan gaan.
Plaats een reactie