JFK Natuurblog

Met een toenemend aantal wolven in Nederland neemt ook de kans om een wolf te zien te krijgen langzaam maar zeker toe. Maar dat wil niet zeggen dat je ze nu zomaar tegenkomt. Ik kom heel veel in wolvenleefgebied. Weliswaar meestal niet specifiek op zoek naar de wolf, maar je kan er zomaar tegenaan lopen. Toch is het me tot nu toe nog maar één keer gelukt Nederlands enige topcarnivoor te zien te krijgen. Makkelijk is anders dus.

Wil je toch een beetje kans maken, dan is dit de tijd van het jaar. De jonge wolven zijn zelfstandig, nieuwsgierig en avontuurlijk. Ze kennen hun eigen grenzen nog niet goed, en ook de grenzen van veiligheid niet. Geen wonder dat er maar een klein deel van de wolvenpups het eerste levensjaar overleeft. De meeste komen om in het verkeer, maar ook een verkeerde stap in een vijandig territorium kan tot in de dood uitgevochten worden. Het is vooral onhandigheid, maar daar worden ze hard van.

De onervaren jonge wolven laten zich vaker zien dan hun ouders. Ze kennen de gevaren van de harde buitenwereld nog niet zo goed en ook in mensen zien zij minder gevaar. Soms hoor je verhalen over wolven die (te) dichtbij mensen komen. Vaak zijn dat jonge dieren die op verkenning zijn. Zij hebben geen kwaad in de zin, maar zijn gewoon nieuwsgierig. Het is hun manier om de wereld te leren kennen: gewoon doen.

En ook jagen moet geleerd worden. Met die oefening maakte ik vandaag op spectaculaire wijze kennis.

Het was een wat druilerige maandagmiddag. Niet echt vies weer, maar wel erg grauw en vochtig. Ik hoopte op een rustige middag in de natuur. Ik fietste een ronde vanuit huis, met camera paraat natuurlijk. Door wolvenleefgebied. Ik wist dat ik een redelijke kans maakte, want ze worden de laatste tijd vaker gezien. Maar daar tegenover staan vele dagen in de natuur waarin ik geen enkele wolf zag. Je moet heel veel geluk hebben.

Ik stopte bij een kijkscherm. Er stond niemand bij. Toen ik op het veld over keek had ik meteen door dat er iets niet klopte. Er stond een kudde runderen op het veld, maar niet rustig te grazen. Vrijwel allemaal keken ze strak naar achteren het bos in. Dat bleef enkele minuten zo, tot de rust enigszins leek weer te keren. Maar helemaal ontspannen was het nog niet. Ik bleef goed opletten.

Een paar minuten later kreeg ik hulp van iemand die een warmtebeeldkijker bij zich had. Hij had ook gezien dat de koeien onrustig waren en speurde het bos af. Met als voordeel dat een warmtebeeldkijker dwars door de vegetatie heen kijkt. Hij ontdekte al snel een dier dat vlot en onopvallend door het bos bewoog. Even later herkende hij er een wolf in. Vanaf dat moment duurde het nog even voor ik het dier ook kon ontdekken, want de begroeiing in het bos was best dicht en de wolf heeft een goede schutkleur in het donkere bos. Maar toen zag ook ik een beweging en even later kreeg ik hem echt in het vizier. Rustig dribbelde het jonge dier van achter de bosrand uit het open veld op. Eigenlijk hetzelfde beeld als ik ruim een jaar geleden met mijn eerste wolf had, maar nu met meer licht en dichterbij.

Veel tijd om te bekomen van deze plotselinge komst had ik niet. Het beest maakte een sprong en bleef met zijn snuit bij de grond. Kauwende bewegingen maakten duidelijk dat het beest een muis te pakken had. Een muis! Zo’n groot roofdier! Tja, een jong dier moet ergens zijn jachttechnieken op oefenen. En dan heb je ook meteen een smakelijke snack. Toen de muis op was liep hij verder het veld op. Hij dribbelde rustig langs de bosrand naar rechts, waarbij hij nogmaals op een muis dook. Langs de bosrand liep hij het hoekje om naar voren en toen hij aan de voorkant van het veld kwam nogmaals rechtsaf. Recht op het kijkscherm af.

In tempo liep hij dichterbij. Het lopen ging over in sluipen en… weer een sprong! Ongeveer dertig meter voor mij dook hij weer op een muis. Het kostte veel moeite hem te pakken te krijgen, want hij bleef er lang mee bezig. Ongeveer een minuut stond hij pal voor het kijkscherm. En ja, kauwende bewegingen volgden. Inclusief een paar blikken naar de toeschouwers.

Toen de muis op was vervolgde hij zijn weg langs de lange kant van het open veld, ver naar achteren. Ik kon hem nog een tijd volgen. Helemaal achteraan volgde de wolf een pad het bos in, naar een ander open veld. Op dat moment ging het tempo erop en dat triggerde ook de kudde runderen met kalfjes die nog altijd op het veld liepen. Hoewel de wolf al weg ging werd toch de achtervolging ingezet. De wolf kreeg de complete kudde achter zich aan.

De boodschap was duidelijk: houd het voorlopig nog maar even bij muizen!