In deze blogserie schrijf ik alles over de prachtige bossen, meren, hoogvenen en… jawel, noorderlicht! Op deze pagina zijn alle blogs over Zweden verschenen. Dit is (helaas) alweer het laatste deel.
Onze laatste echte vakantiedag in Zweden. Aan alles komt een eind. Alleen 12 augustus hadden we nog helemaal vrij in te vullen. We kozen voor een wandeling in Kindla Naturreservat. Een veen reservaat met grote stukken hoogveen en oud bos. Vroeger is het gebied gebruikt voor de mijnbouw, maar dat is altijd al moeizaam geweest doordat het zo ontoegankelijk is. Met vlonderpaden kan je er tegenwoordig wel een prachtige ronde lopen. Maar je moet er wel eerst komen.
De weg erheen was namelijk een heel steile grindweg. Vanaf de camping was het 10 kilometer. We vreesden voor het ergste, maar eigenlijk was het zonder bepakking en zonder tegenwind heel goed te doen. En de weg erheen was al prachtig. Omdat we niet zo hard gingen konden we mooi om ons heen kijken. In de bermen stond het Linnaeusklokje massaal. Nu we het eenmaal kenden… In de vochtige geulen langs de weg stond ook veel parnassia en vetblad.
Maar voor mij kwam het hoogtepunt net daarna. Stomverbaasd keek ik naar een knalblauwe, kleine glazenmaker die naast de fiets vloog. Ik herkende de azuurglazenmaker meteen. Die heb ik in Store Mosse nog gezocht en niet gevonden. Ik dacht dat ik daarna het verspreidingsgebied uitgefietst was, maar nu zaten we er kennelijk weer in. Daar had ik geen rekening mee gehouden. Des te groter de verrassing.
De azuurglazenmaker is een hele rare onder de glazenmakers. Omdat het echt een soort van koude gebieden is (Scandinavië en de Alpen), verkleurt hij donkergrijs als het koud is. Zonnen doet hij vaak op vlakke, lichte oppervlakten en naarmate het beestje verder opwarmt kleuren de vlekken langzaam helderblauw. De glazenmaker die we zagen was al lekker opgewarmd, maar desondanks plofte hij regelmatig plat neer op de zonnige grindweg. Een gek gezicht voor een glazenmaker, want geen enkele andere gaat op de grond zitten. Alle andere kiezen een tak, stam of spriet uit om te zitten. Maar zo op het grindpad konden we hem mooi bekijken. Er bleken er een paar rond te vliegen en er zat ook nog een rouwmantel op te warmen. Een prima tussenstop dus.
Het bosreservaat van Kindla was prachtig. Omdat er qua vlinders, libellen en vogels eigenlijk maar bar weinig te zien was konden we lekker doorlopen. Dat was ook weer eens wat anders. Voor Zweedse begrippen was het haast bergachtig. De hoogteverschillen waren groot, het pad soms steil en rotsachtig. Op de vlakke stukken kreeg hoogveen de kans om te ontwikkelen en zagen we veenbloembies, kleine veenbes en wederom dwergberkjes. In de oude naaldbossen lagen heel oude mierenhopen van soms wel twee meter hoog. Dat is pas een bouwwerk! Na een flinke klim eindigden we op 425 meter hoogte – het hoogste punt van onze vakantie – en daar stond ook nog eens een uitzichttoren. Daarmee keken we over de boomtoppen naar het wijdse uitzicht over de hele omgeving.
Na een flinke wandeling en zowel te voet als met de fiets over het grind een flinke afdaling zat er op de camping een rouwmantel naast de tent te wachten tot ik foto’s kwam maken. Die kans liet ik natuurlijk niet liggen.
Dat was dan onze laatste dag hier in Hjulsjö. Maar de natuur had nog wat voor ons in petto. ’s Avonds, toen we nét met pyjama aan in de tent lagen, kregen we een appje dat er grote kans op noorderlicht was. We gingen naar buiten. Eerst was er nog even niks. Maar toen begon de show. Eerst heel vaag, met de telefoon op nachtstand redelijk te zien, met het blote oog bijna niet. Maar naarmate het donkerder werd, werd ook het noorderlicht intenser. Aan de rand van het meer kregen we een geweldige show. Ook met het blote oog was het goed te zien. Voor ons, onder ons (in de weerspiegeling van het meer), boven ons en zelfs achter ons was het. Wat een spektakel! En alsof het nog niet genoeg was zagen we intussen vele vallende sterren in de kraakheldere sterrenhemel. Wat een ontzettend mooi cadeau op deze prachtige plek en wat een afscheid van deze prachtige vakantie.
En zo kwamen we aan een eind van een prachtige fietsvakantie. Vanaf Store Mosse hebben we ruim 500 km gefietst door de prachtige bossen, langs grote meren en heb ik lekker rondgestruind door allerlei venen en veentjes. Mijn favoriete habitat. Ik heb enorm genoten van de ruimte en vrijheid die je in Zweden hebt. Van alles is er veel, behalve van mensen. Een heel fijn vakantieland.
Op 13 augustus zagen we János en Gerjan weer in Hällefors, vlakbij onze laatste camping. Daarna reden we in drie dagen via Denemarken en Duitsland weer naar Nederland. Een flinke rit, maar wat was het dat waard! Ik ga Zweden missen.
Plaats een reactie