De winter van 2023-2024 is best wel een beetje de winter van de vinken geworden. De vink, de algemeenste van het stel zie je veel in natuurgebieden, maar in de winter komen daar meer bij. Zo is de keep best een gewone wintergast op de Veluwe. Deze is dol op beukennootjes en je ziet hem dan ook vaak in gemengde groepen met vinken op de grond scharrelen in beukenlanen. Ook de sijs is een gewone wintergast, dol op elzen en lariksen. In wisselende aantallen hoor je in de naaldbossen ook bijna elke winter wel kruisbekken en soms hangen er veel grote barmsijzen rond in Nederland. Het hele lijstje kreeg ik wel compleet gisteren, tijdens een mooie lange wandeling in de stralende zon op de Noord Ginkel en Planken Wambuis bij Ede.
We begonnen de wandeling rond zonsopgang op de Noord Ginkel, het bosgebied tussen de Edese Hei en Planken Wambuis. Een oase van rust als je net door de ochtendspits van Ede hebt gefietst om er te komen. De zon scheen net tussen de bomen door en op open plekken werden de boomtoppen mooi belicht. Het mooie weer wakkerde de vogels behoorlijk aan. We hoorden en zagen de zwarte specht, overal zongen zwarte meesjes en kuifmeesjes om ons heen. Een drukte van belang. Regelmatig vlogen er groepjes grote barmsijzen en kruisbekken over ons hoofd. Eén keer vloog er een groepje zwanen over ons heen, ik ontdekte ze te laat om nog te zien of het kleine of wilde zwanen waren. En samen met de prachtige zon en rust was mijn dag eigenlijk al goed.
Toen we bij een stuk bos met veel lariksen aankwamen hoorde ik een hoop kabaal boven ons. Er landde een grote groep kruisbekken luid kwetterend boven ons in de boomtoppen. Een aantal had het voorjaar al flink in de bol en zat luid te zingen. Met de laagstaande zon konden we de gekleurde vinken mooi zien zitten. Na verloop van tijd kwamen ze ook een paar bomen dichterbij en een deel kwam ook wat lager in de boom zitten. De rode mannetjes en groene vrouwtjes en jongen waren mooi te zien, terwijl ze met hun speciaal gevormde snavels de kegeltjes van de lariksen soldaat maakten. Best een bijzonder moment, want meestal zie en hoor je kruisbekken vooral als ze overvliegen, of het kronendak is zo dicht dat je ze nauwelijks ziet zitten hoog in de boom. Dat viel nu erg mee.
De volgende vinken zagen we verderop. In één van de beukenlanen die over de hei van Planken Wambuis loopt was een grote groep vinken en kepen druk in de weer om beukennootjes te verzamelen. Ze waren behoorlijk schuw en lieten zich niet makkelijk fotograferen. Ze vlogen steeds een stukje voor ons uit, maar met heel rustig lopen bleef er soms toch eentje lang genoeg zitten dat ik een foto kon maken. Zo volgden we de kepen en vinken een paar honderd meter, tot we er zelf ook genoeg van hadden en rustig aan voorbij liepen.
Aan het begin van het bos zagen we twee zwarte spechten over de hei aan komen vliegen. We verloren ze uit het zicht, maar even later hoorden we een harde kreet uit een boom achter ons. Maar echt vlak achter ons. En daar zat hij inderdaad, aan de schaduwkant en daardoor nauwelijks zichtbaar. Mooi dichtbij. Kort daarna vloog hij verder het bos in, maar niet voor hij nog even mooi in een den voor onze neus ging zitten. Prachtig om deze grote specht van zo dichtbij te zien.
De laatste show van Planken Wambuis kwam van twee raven, die vanuit een den toekeken. Het rauwe gekras schalde over de stille heide.
Na een wandeling van ruim 13 kilometer kwamen we terug bij de fiets. Op de terugweg naar huis had ik nog iets in petto. Achter het natuurcentrum aan de rand van de Edese Hei is een veldje met zonnebloemen en het zit daar vol met allerlei vogels die wel een zonnepitje lusten. De grote attractie was de grote barmsijs. Deze winter zijn er erg veel barmsijzen in Nederland en deze groep van zeker 40 exemplaren laat zich leuk zien in de zonnebloemen. Mogelijk zit er ook een enkele kleine barmsijs tussen, maar die is lastig te onderscheiden van de grote. Behalve de barmsijzen, die we inderdaad leuk zagen, vlogen er ook sijsjes, vinken, putters, geelgorzen en rietgorzen rond. En niet te vergeten de vele meesjes. Een prachtige show. En leuk om die barmsijzen, die ik deze winter al veel had gehoord maar nog amper had gezien, nu eindelijk eens goed voor de lens te krijgen. Een close-up zat er niet in, maar leuke plaatjes van de vogels in de zonnebloemen wel.
Het lijstje van wintervinken werd hiermee aardig compleet. De goudvink en appelvink zagen we niet, maar we mogen niet klagen. We hebben absurd veel vogels mooi te zien gekregen. En dat met een mooi zonnetje op ons hoofd. Zo vind ik de winter toch wel leuk!
Plaats een reactie