JFK Natuurblog

Als de herfst en daarna de winter langzaam invalt in Nederland kijk ik met weemoed terug naar de heerlijke lange, warme zomerdagen. Ik heb een hekel aan de Nederlandse winter. Nat en koud, weinig interessants te beleven. Mede door mijn interesse voor reptielen, amfibieën en insecten natuurlijk, die in winterslaap zijn. Het liefst ga ik ook in winterslaap, maar als er dan een echte strenge winter in Nederland komt word ik graag even wakker om van sneeuw en ijs te genieten. Zo ver is het helaas nog niet op dit moment, maar er zijn wel wat leuke voordeeltjes.

Eens in de zoveel tijd duiken er leuke Scandinavische wintergasten op in Nederland. Vaak zijn dat soorten die in principe in het hoge noorden broeden en in Zuid-Scandinavië overwinteren, maar bij grote voedselschaarste verder naar het zuiden afzakken. Deze soorten komen in sommige winters helemaal niet of nauwelijks naar Nederland en soms in enorme aantallen.

Soorten die je met invasies in Nederland kunt verwachten zijn bijvoorbeeld de grote barmsijs, goudvink en in mindere mate de veel zeldzamere en vooral bijzonder mooie pestvogel. Vroeger stond de notenkraker nog in dit lijstje, maar dat is van een invasiegast een echte dwaalgast geworden. In 2018 zat er nog maandenlang eentje in Wageningen zijn tijd uit te zitten, die werd door vele honderden vogelaars bewonderd.

De leuke aantallen pestvogels van onder andere 2006 en eerder zijn al lang verleden tijd, maar na enkele jaren met vrijwel geen enkele waarneming werd het toch tijd dat er weer eens wat opdoken. Dat bleek dit najaar het geval te zijn.

Tijdens de najaarstrek bleek al dat er aan de kust meer pestvogels dan in normale jaren rondhingen in Nederland. Al snel doken ze op diverse plekken op en op sommige plekken bleven ze ook voor langere tijd hangen. Begin december had ik zelf eindelijk eens geluk en heb ik deze stijlvolle vogel vlak bij huis gezien.

Het was een vrij snelle actie. Op vrijdagmiddag werd het beest gezien in de Blauwe Kamer bij Rhenen en op zaterdagmiddag zou ik Sinterklaas gaan vieren in Wageningen. In de ochtend had ik dus nog mooi even tijd voor een bezoekje. De pestvogel hing rond in een meidoornstruweel, waar hij zich tegoed deed aan de vele bessen die in Scandinavië momenteel blijkbaar schaars zijn. Het was een prachtige ochtend. Min of meer windstil en met een waterig zonnetje. Behalve de pestvogel hingen er vele honderden koperwieken en spreeuwen rond met hetzelfde doel. Voor het overzicht was het wel makkelijk dat deze zich vooral bij de verspreide meidoorns op de open vlakte ophielden.

Het duurde even voor het beest zich liet zien. Ik was hard aan het zoeken en toen er van een andere vogelaar een appje kwam dat de pestvogel aan de andere kant van het struweel gevonden was ging ik er snel heen. Ik had tot dan toe nog maar enkele andere vogelaars gezien, maar bij de pestvogel zelf stond opeens 20 man. Het was een jong mannetje, te herkennen aan de scherpe ondergrens van de zwarte keelvlek (kenmerk man) en de nog niet volledig ontwikkelde vleugeltekening (kenmerk onvolwassen). Hij zag er prachtig uit met zijn grote kuif, scherpe ‘make-up’ en gele eindband van de staart. Hij deed zich tegoed aan de bessen en liet zich in een korte show prachtig zien, waarna hij wegvloog en tijdelijk verdween. Even later zag ik hem nog eens kort, maar het beest was vooral erg bewegelijk en moeilijk te zien. Maar de buit was al binnen.

Twee weken later kon ik het niet laten om met Ilse nog eens op zoek naar pestvogels te gaan. Als beloning voor het halen van het laatste tentamen van het ochtendvak sloegen we het college van het middagvak over op maandag en gingen we naar Houten, waar in een park al een maand lang twee pestvogels rondhingen. De meest gefotografeerde pestvogels van Nederland. Niet schuw en op een makkelijk bereikbare plek. Ze stelden ons niet teleur, het weer helaas wel. De pestvogels waren prachtig te zien maar de hoeveelheid licht nam snel af terwijl er nog een flinke bui over ons heen kwam. Met dramatische sluitertijden en een stalen arm om de telelens stil genoeg te houden zijn er toch nog mooie plaatjes uit komen rollen.

Zo had ik toch ook nog wat mooie vogels gezien in de winter, een jaar of zeven na de laatste keer dat ik pestvogels zag. Wat een prachtige vogels zijn het ook, leuk om ze eindelijk weer eens voor de lens te hebben!