Met het einde van het jaar in zicht is het een mooi moment om terug te blikken op het afgelopen jaar. Met een groene opleiding met gratis in natuur geïnteresseerde vrienden ben ik zo mogelijk nóg meer in de natuur te vinden dan voorheen. Omdat het studieprogramma best vol is en ik het liefst zo veel mogelijk tijd buiten, met mijn vriendin en vrienden doorbreng is mijn blog soms wat op de achtergrond geraakt, alhoewel ik in de meeste maanden nog wel tot minimaal twee blogjes gekomen ben. Maar het lukt me niet meer om overal over te schrijven. De meeste hoogtepunten heb ik natuurlijk al gedeeld, maar er zijn nog een hoop pareltjes van het afgelopen jaar op de plank blijven liggen, die ik graag alsnog wil delen. Daarom blik ik in december terug op het afgelopen jaar en deel ik nog wat vergeten fotografische hoogtepunten met een korte toelichting erbij in een nieuwe blogserie: De vergeten parels van 2023.
Mijn grootste stapel met pareltjes die wat mij betreft nog een podium verdienen in 2023 is de stapel van de libellen. Daarom heb ik de libellenfoto’s in tweeën gedeeld. In deel vier van de pareltjes komen de voorjaarslibellen aan bod.
Het voorjaar kwam erg laat op gang dit jaar en pas half mei begon ik het gevoel te krijgen dat er genoeg libellen waren voor een leuk voorjaar. Dit is een kakelverse tengere grasjuffer op Kwintelooyen, 18 mei.Denk ik aan libellenpareltjes, dan denk ik aan 27 mei, toen ik er tijdens een wandeling met de familie bij boswachterij Staphorst eventjes tussenuit knoop om bij een ven libellen te kijken. Drie zeldzame soorten bijeen: de plasrombout – lastig te vinden maar niet extreem zeldzaam, de sierlijke witsnuitlibel (2e en 3e foto) – vroeger extreem zeldzaam maar bezig aan een gigantische opmars vanuit de Weerribben en omstreken en natuurlijk de oostelijke witsnuitlibel (foto’s 4 t/m 7) – ook bezig aan een opmars vanuit een recenter verleden. Helemaal terug van weggeweest en sinds enkele jaren op steeds meer plekken te zien.— Klik op een foto om de serie te openen en gebruik de pijltjes naar rechts om de foto’s groter te zien.Nog een witsnuit: de noordse witsnuitlibel. Tot voor kort de algemeenste, maar daar is nu echt geen sprake meer van. Deze soort van vennen en veen gaat enorm achteruit door de droogte, warmte en achteruitgang van het milieu. Deze zag ik in Vierhouten tijdens een weekendje kamperen met Hendrike in juni.Nu ik toch met de witsnuiten bezig ben: de venwitsnuitlibel. Ook deze soort heeft het lastig, al lijkt hij minder snel achteruit te gaan dan de noordse. Deze libellen zag ik eind juni vlak bij mijn huis in Ede, bij het Kreelsche Zand.— Klik op een foto om de serie te openen en gebruik de pijltjes naar rechts om de foto’s groter te zien.Oké, deze is al eens voorbijgekomen. Maar nu ik zo leuk bijna een overzichtje compleet had kon ik het niet laten de laatste inheemse witsnuit aan het rijtje toe te voegen: de gevlekte witsnuitlibel. Deze zag ik tijdens de reptielenmonitoring op de Veluwe, begin juni.Een knaller om het af te sluiten. Ik stond even raar te kijken eind juni. Ik was buiten op de Campus in Wageningen, voor het eerst in een paar maanden nam ik mijn camera eens mee om libellen te kijken en ook foto’s te kunnen maken in de lunchpauze. Komt er pardoes een bosbeekjuffer voorbij vliegen boven de forumvijver! Een paar minuten later vond ik hem langs de vijver terug, was hij even ter plaatse bij twee beide slootjes en daarna ging hij langs de parkeerplaats en landde een paar keer op een struikje. Daarna waaide hij hoog de lucht in en met de wind mee foetsie. Dit alles in minder dan een kwartier. De eerste waarneming in Wageningen en zo’n 70 km van de dichtstbijzijnde populatie, ver buiten zijn favoriete habitat bovendien.— Klik op een foto om de serie te openen en gebruik de pijltjes naar rechts om de foto’s groter te zien.
Wat een grote verscheidenheid aan libellen Jan, ze zijn allemaal om ter mooist. Vooral die noordse witsnuitlibel springt er wel uit qua kleur. Zo jammer om te lezen dat we deze soort waarschijnlijk volledig verloren zijn. Mijn kennis van libellen en juffers is echt niet zo uitgebreid als de jouwe hoor. Ik vind het heel uitdagend om ze te fotograferen en dat doe ik dan ook wel als ik de kans krijg. Vaak heb ik de indruk dat ik heel vaak dezelfde soorten zie, maar misschien is dat helemaal niet waar. Het moet vast niet eenvoudig zijn om ze allemaal feilloos uit elkaar te kunnen houden.
Sinds 2014 houd ik met veel plezier JFK Natuurblog, toen nog Janboel van Fladderaars en Kruipers, bij. Ik was toen 11 jaar. Inmiddels ben ik 23 jaar en meer dan tien jaar ervaring verder in zowel fotograferen als schrijven. Al doende leert men! Uit mezelf kijk ik vooral naar reptielen, amfibieën en insecten als vlinders en libellen en ’s winters vogels, maar ik sta open voor al het andere moois buiten. Ik houd niet van stilzitten. Je zal mij dan ook niet snel als een geduldige fotograaf in een schuiltentje aantreffen, maar eerder ongeduldig achter die ene libel aan rennend. Het liefst ben ik onderweg, of dat nou lopend, fietsend of op een andere manier is. Mijn eerste blik is op de omgeving van Wageningen gericht, waar ik woon, maar ik breng mezelf ook graag naar een andere omgeving in binnen- en buitenland.
Ik verkoop mijn foto’s graag via mijn webshop aan mensen die mijn werk waarderen. Voor ieder die meer over natuur en fotografie wil leren organiseer ik op aanvraag kleinschalige excursies en workshops. Via het uitklapbare menu rechts bovenin vind je meer informatie over de webshop en workshops.
Ik hoop dat je met veel plezier de verhalen leest, de foto’s bekijkt en een reactie achterlaat! Je kunt je via e-mail of wordpress op mijn blog abonneren via het uitklapbare menu rechts bovenin of de pop-up rechts onderin.
JFK Natuurblog.
Jan-Freerk Kloen;
Blog: jfknatuurblog.com;
E-mail: info@jfknatuurblog.com;
Instagram: @jfk_natuurblog.
Geef een reactie op picpholio Reactie annuleren