JFK Natuurblog

Twee weken zat ik met een vriendin in een college, toen alle alarmbellen af gingen. De kraanvogeltrek was begonnen! Aangezien het college op de zevende verdieping was op de Campus in Wageningen, hadden we prima uitzicht over de stad. En net nadat het in het college over dopamine en geluksgevoel ging kwam er een appje dat er een groep van zo’n 50 kraanvogels boven het Binnenveld vloog. Die zou te zien moeten zijn vanaf de andere kant van het gebouw. En daar gingen we, snel met de verrekijkers in de aanslag het zaaltje uit om door de gangen naar de andere kant van het Forumgebouw te rennen. En ja, daar vlogen ze. Heel ver weg en recht van ons af, maar de eerste kraanvogels waren binnen.

Wat volgde was een chaotische anderhalf uur. De rest van het college konden we nog volgen (de docent kon onze onderbreking gelukkig wel waarderen – het voordeel van een groene opleiding in Wageningen). Maar zodra het afgelopen was barstte het los met groepen kraanvogels rondom Wageningen. Het massavertrek naar het zuiden vanuit Duitsland was blijkbaar begonnen, en hoewel het bijna windstil was op de grond scheen de oostenwind in de hogere luchtlagen aanzienlijk te zijn. Dat in combinatie met een koudefront vol buien boven Zuid-Nederland en België dreef de kraanvogels over een veel westelijker koers dan gebruikelijk. En dus kregen we in Wageningen gedurende korte tijd de volle laag om het zo maar te zeggen.

Net na het college bleven we nog even op de zevende verdieping hangen om de volgende groep kraanvogels die gemeld was op te wachten. Dat was een groep van 112 kraanvogels die over Renkum naar het zuiden trok. Zo’n vijf kilometer bij ons vandaan, maar dankzij onze hoge post met verrekijker toch redelijk te zien. Nog nagenietend liepen we rustig naar de fietsenkelder, maar daar aangekomen zag ik een waarneming van een groep van zo’n 150 kraanvogels bij Oosterbeek die ook onze kant op zou komen. Dus wij weer terug naar de zevende verdieping. Het was even wachten, maar het was niet voor niks. Er was wat in de samenstelling veranderd en vlak bij elkaar trokken een groep van zo’n 120 en een groep van zo’n 80 kraanvogels over de Betuwe richting het westen. Op grote afstand, maar goed te zien.

We bleven nog maar even, want ja. Het was vast nog niet voorbij. En dat was het ook niet. Een kwartiertje later volgden in minder dan tien minuten tijd nog een groep van 50, 41 en 44 kraanvogels. De eerste en laatste groep vlogen pal over de campus en door het dakraam van het trappenhuis konden we de veren bijna tellen. Wat een prachtig gezicht! Intussen bleven we maar rondrennen door het gebouw van de ene kant naar de andere kant omdat andere vogelaars aan alle kanten van Wageningen waarnemingen deelden in een whatsappgroep. Ook wij konden een aantal mensen blij maken door vrij exacte locaties door te geven vanaf ons hoge punt. ‘Vanaf de Campus gezien nu boven de rechter rookwolk van Parenko (de papierfabriek van Renkum)’ en ‘Bijna bij de steenfabriek in de uiterwaarden’ waren referentiepunten waar andere liefhebbers in de diverse gebouwen van de Campus veel aan hadden. Wij blij, zij blij.

Al met al zagen we binnen heel korte tijd meer dan 500 kraanvogels over Wageningen trekken. Na die anderhalf uur werd het ook meteen rustig. Het duister viel in en er was geen kraanvogel meer te bekennen in het Wageningse luchtruim. Maar wij waren verzadigd. Het was een ontzettend mooie en onverwacht leuke middag.