Vogels zijn voor mij een soort tweederangs interesse, al vind ik ze wel echt leuk. Maar ja, in het zomerhalfjaar is er zo veel te beleven, met reptielen, libellen en vlinders onder andere. Voor vogels blijft weinig tijd over. Nu het buiten serieus koud begint te worden en alle koudbloedige dieren zich veilig hebben teruggetrokken, wordt de innerlijke vogelaar in mij wakker. En dan kan ik er zeker van genieten een dagje eropuit te gaan.
Vorige week zondag was zo’n dag. Na een bezoek aan mijn oma in het noorden van ons land samen met Hendrike en mijn vader was er nog tijd over om wat vogels op te zoeken op de route naar huis. De Randmeren wonnen de verkiezingen, altijd leuk in deze tijd van het jaar. Bij Elburg namen we de afslag en we keken vanaf de dijk en een vogelhut over het Drontermeer uit. In het rietveld hoorden we baardmannetjes en een cetti’s zanger, terwijl op het meer vooral veel tafeleenden, kuifeenden, knobbelzwanen en wat nonnetjes te zien waren. Die laatste is een echte wintergast in Nederland. Een leuk begin.
Aan de overkant in Flevoland namen we een kijkje bij een half natuurlijk terrein waar waterbuffels liepen. Uit de kluiten gewassen koeien met behoorlijke hoorns. Om het Afrikaanse tafereel echt compleet te maken werden de runderen op de voet gevolgd door een zwerm koereigers – kleine witte reigertjes die tussen het vee hun maaltje aan vliegen, wormen, muizen en kikkers bij elkaar zoeken. Flink doorstappend houden ze de groep bij en pikken alles op wat door de koeien ruw verstoord wordt. Vroeger was de koereiger een extreem zeldzame soort en kwam deze vooral in Afrika en Zuid-Europa voor, maar tegenwoordig valt dat wel mee. In de poldergebieden zijn ze wel vaker te vinden tussen de koeien en de schapen.
Zo ook hier tussen de waterbuffels in dit geval. Grote groepen koereigers waren tot een paar jaar geleden een grote uitzondering in Nederland, maar hier telden we er 13. Continu in de achtervolging van de runderen. Ze eten met name veel regenwormen die door het gestamp van de waterbuffels omhoog komen, maar ik zag er ook een keer eentje een kikker en een flinke muis soldaat maken. Zeker de laatste was een flinke prooi voor zo’n klein reigertje! Vanuit de auto konden we ze mooi zien.
Om met een lager standpunt foto’s te kunnen maken besloot ik aan de achterkant de auto uit te kruipen om liggend op de weg foto’s te kunnen maken. In eerste instantie ging dat prima, maar de waterbuffels werden zo nieuwsgierig dat ze pal voor het prikkeldraad kwamen staan. Dat vonden de reigertjes toch iets te veel van het goede en omdat er ook een groep buffels op grotere afstand stond, vlogen ze op om daar verder te wandelen. Inschattingsfoutje van mij. Toen ik even later weer in de auto zat lieten ze zich wel weer prachtig zien.
Er was tijd voor nog een stop. De keuze viel op het Wolderwijd bij Zeewolde, waar al enkele weken een jonge flamingo rondstapt. Al poetsend liet hij zich leuk bekijken, al zat er verder ook niet zo veel actie in. Net over de grens in Duitsland is een broedkolonie. In de winter trekken de flamingo’s wel vaker naar de grote wateren in Nederland om te foerageren. Zo ook in het Wolderwijd. Een plek waar vaker flamingo’s rondhangen in de winter is bij Grevelingen, waar vaak hele groepen hun tijd uitzitten tot het weer voorjaar wordt.
Een allerlaatste stop was aan de rand van de polder Arkemheen – een weidevogelreservaat. Een uur geleden waren daar vier roodhalsganzen gezien en wij wilden ons geluk nog even beproeven. Maar zo makkelijk was dat niet. In het laatste licht enorme groepen ganzen afspeuren… Het lukte nog niet zomaar. Toen we de moed hadden opgegeven en nog even een mandarijntje aten in de auto voor we naar huis zouden gaan werd er op het raam geklopt. Een vogelaar met telescoop had de ganzen gevonden! Vervolgens liepen ze eerst nog een tijd in een greppel, maar uiteindelijk konden we ze even bekijken. Fatsoenlijke foto’s zaten er door gebrek aan licht al niet meer in…
Plaats een reactie