Vorige week was er weer eens storm in Nederland. Je kent het wel: harde wind, regen, omgevallen bomen, treinen die niet rijden, files… Maar ook voor de natuur brengt de harde wind een hoop ongemakken met zich mee. De trekvogels die het zonnige zuiden proberen te bereiken maken nauwelijks een kans tegen de wind, zeker op zee.
Voor mij als vogelliefhebber brengt het wel kansen met zich mee. Veel zeevogels zijn vanaf de kust nauwelijks waar te nemen, hooguit als stipje aan de horizon als je vanaf een duin met een telescoop de zee gaat afspeuren tijdens de trektijd. Of als je geluk hebt een enkele keer dichterbij de kant. Met name jonge vogels laten zich door harde wind nog al eens verleiden uit hun comfortzone te gaan.
Daar was afgelopen weekend het perfecte moment voor. En laat ik een goeie vriend hebben die in Vlissingen vlakbij het strand van de Westerschelde woont. Samen met Hendrike ging ik een weekendje naar Kylian om elkaar weer eens te zien en een beetje uit te waaien. En je ontkomt er niet aan; ik ging natuurlijk wel even opletten wat er langs kwam waaien op het strand.
Ook al was de storm al twee dagen geleden, de wind was erg stevig op zaterdag, zo rond de windkracht 7. Ook hingen er heel wat buien in de lucht, die door de harde wind extra fel aanvoelden. En toch lieten we ons niet afschrikken en gingen we naar het strand. Ik zag meteen een alk vlak voor de kust dobberen en met wat moeite kreeg ik hem aardig op de foto. De wind maakte het lastig, want het beest verdween om de haverklap achter een golf, terwijl ik mijn camera nauwelijks stil kon houden. Maar het lukte.
Verder vielen vooral de dwergmeeuwen op, die zie ik in de omgeving Wageningen nauwelijks. Hier waren ze er volop, maar hadden ze grote moeite om tegen de wind in te komen. Ze zijn ook zo klein… Een aantal kwam vlak langs de kust vliegen en door de harde wind had ik alle tijd ze op de foto te krijgen: ze kwamen amper vooruit. Maar tegelijk werden de meeuwtjes door diezelfde wind flink heen en weer geslingerd en mijn camera bovendien ook. Toch nog niet zo makkelijk als het leek dus.
Weer even later werd mijn aandacht getrokken door een donkere meeuw die op grote afstand boven zee vloog. Ik herkende hem meteen aan zijn manier van vliegen als een jager – een sierlijke meeuw die zijn eten ‘vangt’ door meeuwen en sterns te achtervolgen en hun prooien af te pakken. Geen lievertjes dus, en maar weinig aan de kust te bewonderen. De storm begon zijn vruchten af te werpen. Aan de Nederlandse kust komen vier soorten jagers voor als doortrekker tussen het broedgebied en het overwinteringsgebied: de grote, middelste, kleine en kleinste jager. De kleine jager is het gewoonst, en dat was deze ook. Maar ondanks dat toch een leuke waarneming, het was pas de derde keer dat ik een kleine jager zag.
Bijna direct na het moment met de kleine jager kwam er een jonge jan-van-gent langs vliegen. Ook al een echte zeevogel die in de Westerschelde terechtgekomen was.
Natuurlijk kon het dagje strand niet zonder een uitgebreide pauze met koffie en poffertjes in de strandtent. Toen we onze jassen weer aan deden vloog er nog een kleine jager over het strand. Helaas alleen te zien door een beregend raam, hij was best dichtbij.
De wind was nog niet klaar met ons. Ook op zondag stond er nog een windkrachtje 7. Op het strand aan de boulevard van Vlissingen waren een paar fanatiekelingen aan het zwemmen. Nou, mij niet gezien. Ik vermaakte me met een dwergmeeuw die het strand op geblazen werd en daar toen vermoeid op het zand neerstreek.
In de middag liepen we over de dijk van Vlissingen naar het station. Richting huis. Maar niet zonder nog wat onderbrekingen natuurlijk, hoe kan het ook anders. Tijdens dit korte stukje zag ik weer een aantal jan-van-genten langs vliegen, vol tegen de wind richting de Noordzee. Wat uit de koers geraakt, maar vastberaden weer op volle zee te komen. Hard ging het niet.
Vlak voor het station zag ik weer een jager. In actie zelfs, hij zat achter een andere meeuw aan. Ik raakte hem al snel kwijt, maar hij stond op de foto. Even later vond ik hem weer terug, maar veel dichterbij de kant. Daar vloog hij eerst een stukje, en landde toen op de golven waar hij een minuutje bleef dobberen, terwijl er nog een twee jan-van-genten over zijn hoofd vlogen. Deze jager was een stuk slanker dan de kleine jagers, en een stuk lichter. Het bleek een kleinste jager te zijn. Je raadt het al: de kleinste van het viertal. Ongeveer zo groot als een kokmeeuw. Dit is de zeldzaamste in Nederland, ik had hem nog nooit gezien. Een erg mooie kers op de taart van dit stormachtige weekend dus!
Maar het was nog niet klaar. Ik keek eens terug op mijn camera en het bleek dat deze kleinste jager niet dezelfde vogel was als ik in eerste instantie ontdekte. Dat bleek ‘gewoon’ een kleine jager te zijn. Lomper bebouwd, groter en helemaal donker. Maar dus wel de derde kleine jager van het weekend, terwijl ik hem daarvoor nog maar twee keer (waarvan één keer goed) gezien had. Nog steeds een leuke waarneming dus!
Vlak voor we bij het station waren zagen we nog een alk enthousiast rondspetteren in de haven. Een plekje uit de wind waar het beest lekker kon duiken op zoek naar een hapje. Ik kreeg hem amper te zien zo vaak dook hij onder.
Moe maar voldaan zaten we terug in de trein naar het midden van het land. Weg uit de wind, regen en kou. Maar wat was het een mooi weekend. Lekker uitgewaaid en verwend met alle zeevogels.
Plaats een reactie