Ongeveer een maand geleden schreef ik over de zeer zeldzame venglazenmaker, die het moeilijk heeft op de Veluwe door onder andere droogte en concurrentie met andere libellensoorten bij de voortplantingswateren. Ik bezocht het leefgebied op een erg warme dag en zag de onderdrukking met eigen ogen. De talrijke blauwe glazenmakers deden niet anders dan de venglazenmakers bij het water verjagen. Rustig patrouilleren was er niet bij.
Twee weken later was het een stuk frisser. Een mooie zonnige herfstdag, dat wel, maar hooguit een graad of 19. Mijn hoop was dat het er door de lagere temperaturen wat rustiger aan toe zou gaan waardoor ik mijn vluchtfoto’s zou kunnen verbeteren. Een uitdagend klusje, libellen vliegend fotograferen is één van de lastiger dingen die ik doe.
Toen ik aankwam bij het goede vennetje zag ik in eerste instantie überhaupt weinig libellen, slechts een enkele blauwe glazenmaker patrouilleerde langs de oever. Maar dat was juist de soort die ik niet hoopte te treffen. Maar de venglazenmaker liet niet lang op zich wachten. Opeens vloog hij daar, tussen de oever en de bosrand boven land. Rustig op en neer. Territoriaal was het gedrag niet, de blauwe glazenmakers lieten hem ook met rust. Na een paar keer op en neer landde de grote libel pardoes tegen één van de dennen in de bosrand. Daar maakte het beest zich zo plat mogelijk om de warmte van de herfstzon zo goed mogelijk op te nemen. Dit spelletje herhaalde zich een paar keer, maar vaak vloog het beest ook net te snel op om foto’s naar mijn eigen tevredenheid te maken.
Maar ik was vastbesloten en bleef het dier volgen, steeds als hij vloog. Soms ging hij ook op de grond zitten op de flauwe oever van het ven. Maar dat was niet de ondergrond waar ik op hoopte. Na een tijdje landde hij op een dode, ontschorste den. Daar bleef hij lang zitten en kon ik hem uitgebreid, belicht door een flauw zonnetje, vastleggen. Ik dacht zelfs de kans te krijgen mijn telelens voor een macrolens te verwisselen, maar een andere libel die op de venglazenmaker dook verpeste het moment en de glazenmaker vloog weg. Maar ik was toch tevreden, want ik kon dichtbij genoeg komen dat mijn telelens bijna een macrolens gaat lijken.
Bij het andere ven was wel een venglazenmaker bezig met patrouilleren. Daar kreeg hij beter de kans voor dan tijdens de hittegolf, maar echt geduldig waren de blauwe glazenmakers ook niet. Er waren zeker twee venglazenmakers aanwezig, maar niet altijd boven het water. Het was bijna niet te doen om de drukke libellen te fotograferen. Ik moest het doen met de zonnende libel op de bomen. En daar kan ik dik tevreden mee zijn!
Een kleine toegift. Op dezelfde dag liep ik in de ochtend de laatste telronde voor reptielen op de Veluwe van het jaar. Qua aantallen was de score mager, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door twee geweldige adderwaarnemingen, van een mannetje en een vrouwtje. Maar nóg blijer was ik met twee levendbarende hagedissen die ik pardoes tegen het lijf liep. Die soort hadden we al twee jaar niet gezien op onze telroute en gezien de lage aantallen van daarvoor hadden we al bijna aangenomen dat de soort uit het gebied verdwenen was. Maar niets is minder waar, want één van de twee exemplaren was zelfs een jong van enkele weken oud. Er is nog een beetje hoop!
Geef een reactie op picpholio Reactie annuleren