Met de NJN op kamp – het lukt niet heel vaak meer in mijn volle leven. Maar soms lukt het nog en dan geniet ik er extra van. In het weekend van 15 t/m 17 september was ik te vinden in de Weerribben. In klassieke chaos, inclusief laat aankomen op vrijdagavond. Zoals het hoort.
Het doel van het kamp was om de otter te zien te krijgen. Geen makkelijke opgave aangezien het dier vooral nachtactief is en vaak redelijk schuw. Maar in de Weerribben is het te doen om een glimp op te vangen van deze prachtige marterachtige. Maar je moet er wel tijd en moeite in stoppen. En genoegen nemen met een glimp.
Op vrijdagavond kwam ik laat aan op de camping aan de rand van de Weerribben. Ik had nog les tot 17:00 uur, ging thuis eten en spullen pakken en moest daarna nog met de trein naar het noorden. Rond half tien kwam ik op station Steenwijk aan, waar een fietstocht op mijn vouwfiets van een uur voor de boeg lag om op de camping te komen.
Aangezien bijna de hele route langs een kanaal liep en je het maar nooit weet, fietste ik met mijn felle zaklamp in mijn hand. Waar geen rietkraag tussen het fietspad en het kanaal was scheen ik over het water, in de hoop het doel van het kamp gelijk maar af te handelen. Ik scheen heel wat tevergeefs en toen ik bij wat boten fietste deed ik mijn lamp weer in mijn zak. Direct daarna hoorde ik een flinke plons. Ik gooide mijn fiets neer, duwde het riet aan de kant en scheen over het water. En ja: een ietwat geschrokken otter zwom van mij af in het licht van mijn lamp. Meteen bingo! En een goed verhaal om mee op het kamp aan te komen om half elf ’s avonds.
Maar ja, de rest van het kamp wilde hem ook nog zien en ik was natuurlijk niet naar de Weerribben gekomen om gelijk weer terug te gaan. De volgende ochtend stond de wekker dus vroeg om een paar uur te vertoeven bij een kijkscherm waar vaker otters rondzwemmen. Het was een prachtige ochtend. De zon scheen en verving al snel de ochtendkou voor een aangenaam temperatuurtje. Tijdens het wachten werden we bovendien prima vermaakt. Een visarend zat eerst aan de overkant van het water in een dode boom, maar ging na een tijdje op de wieken om al biddend boven ons hoofd een show weg te geven. Een paar keer dook hij tevergeefs, maar toen hij even verdween en later terugkwam vloog hij wel met een vis rond.
Na een paar uur gaven we het op en gingen we voor deel twee naar een bootverhuur, maar niet zonder in de wegberm even te stoppen om naar de kempense heidelibel te kijken. Een toonbeeld van een typische Weerribbensoort, al is dat nog niet zo lang het geval. Oorspronkelijk kwam de soort vooral in de Kempen voor, maar een tijd terug is hij in de Weerribben opgedoken. Daar is hij in korte tijd zo succesvol geworden dat hij plaatselijk absoluut niet meer zeldzaam is en wellicht in deze tijd van het jaar zelfs de algemeenste soort in de wijde omgeving. Daar blijft het dan ook bij, want buiten de Weerribben en een ruime omgeving ervan is het nog altijd een zeer zeldzame soort. Een specialist dus, die profiteert van het stabiele milieu van het laagveenmoeras.
Het tochtje met de bootjes was ook genieten. Het landschap is vanaf het water zo ontzettend mooi en met dit weer kan je weinig beters bedenken dan door de Weerribben rondvaren. Af en toe stak een ringslang de vaart over en regelmatig zagen we libellen rondvliegen naast de boot. Op een voor mij oude bekende plek van mijn profielwerkstuk (onderzoek naar de groene glazenmaker) loodste ik de hele groep in de fluisterbootjes naar een krabbenscheerveld. De motor moest uit vanwege de waterplanten, maar met de peddel konden we wat dichterbij komen. Daar vlogen meerdere groene glazenmakers rond boven het krabbenscheerveld. Echt Weerribben.
In de avond zaten we weer op onze post in de hoop nu wel een otter te zien. Het was wederom een mooie avond en we hadden hoop. Maar het duurde wel erg lang en de concentratie ebde wat weg. Tot ik ineens een groot rond lijf onder zag duiken. Staart erachteraan. Onmiskenbaar otter, maar op honderden meters afstand en op weg naar een andere plas die verbonden was met onze plas. Weg otter, en niemand anders kon hem nog zien. Eén iemand anders zag hem later nog heel kort, nog verder weg en toen het al bijna te donker was om op afstand nog iets te onderscheiden. Moeilijke zaak dus.
Voor mijzelf had ik later in de avond nog wat ander vermaak gevonden. Tijdens het avondeten had ik gezien dat er aardig wat kempense heidelibellen op de camping rondhingen in de wat hogere vegetatie van een productiegrasland. Het was rond zonsondergang, dus het kon bijna niet anders dan dat ze daar gingen slapen. Maar wie komt er nou op het idee om ’s nachts libellen te gaan fotograferen? Ik dus, ik wilde iets origineels. En dus ging ik nog niet naar bed, maar gewapend met een hoofdlamp en camera het veld in. De heidelibellen waren makkelijk te vinden en gaven uiteraard in de koude, donkere nacht geen krimp als ik in de buurt kwam. Het leverde heel wat fraaie plaatjes op, van duidelijke foto’s van de kenmerken tot creatieve tegenlichtplaatjes.
Op zondagochtend deden we een allerlaatste poging voor de otter, op ons vertrouwde plekje. Nu was het echter een grauwe ochtend, een stuk minder aantrekkelijk. Na een tijdje begon het zelfs flink te regenen. De hoop was eigenlijk verdwenen, maar we bleven wel onder het afdak omdat we ook geen zin hadden om nat te worden. Ik zat intussen wat waarnemingen te valideren op waarneming.nl. Even keek ik op en zag ik midden in de plas een otter zwemmen. Wel weer vreselijk ver weg, maar nu niet in de buurt van een plek waar hij ongezien weg zou kunnen komen. Weliswaar dook hij weer onder, maar even later vonden we hem wel terug. We konden hem een tijdje in de kijker volgen en vrijwel iedereen heeft hem gezien. Eindelijk! Doel behaald, otter gescoord. En uiteindelijk toch nog door de regen terug naar het kampterrein…
Geef een reactie op Jan-Freerk Kloen Reactie annuleren