Op libellengebied heb ik al heel veel gezien inmiddels. Alle mogelijke soorten sinds ik begon met libellen kijken heb ik inmiddels gezien (op de dwergjuffer die op een te kwetsbare locatie zit na). Alleen één soort bleef ik mee in de maag zitten. De uiterst zeldzame hoogveenglanslibel heb ik één keer gezien, terwijl hij opvloog uit de vegetatie en snel in de verte verdween. Nauwelijks kunnen bekijken dus, laat staan een foto.
Lang verhaal kort, met het voornemen dit gemis eindelijk op te vullen, stapte ik gisteren in de trein naar de Achterhoek. Daar had ik afgesproken met een vriend en zijn vader, die daar wonen en ook aardig bekend zijn met de libellen in de omgeving. Ik kon zo instappen en ik liet me verrassen.
Onderweg naar het gebied van de hoogveenglanslibel maakten we even een korte stop om een grauwe klauwier te bekijken. Hij was present! Aangekomen in het juiste gebied moesten we nog een stuk lopen, maar dat was geen straf met dit weer. Overal om ons heen zongen de boompiepers. Libellen waren er verrassend genoeg maar vrij weinig. Het was ook droger dan ik had verwacht na het natte voorjaar, maar er schijnt in de laatste weken door de vele zonuren en wind toch al behoorlijk wat water verdampt te zijn.
Eenmaal op de goede plek kreeg ik de gewenste soort zowat op een presenteerblaadje aangeboden. Ik keek even de andere kant op en hoppa, ik kreeg ‘m aangewezen. Het mannetje vloog een keer of twee heen en weer en terwijl ik me zorgen maakte over hoe ik hem vliegend op de foto ging krijgen landde het beest pardoes een paar meter voor ons. Terwijl ik dolgelukkig voorzichtig van steeds iets dichterbij foto’s maakte van deze zeldzaamheid, trok de hoogveenglanslibel zich helemaal niks aan van mijn aanwezigheid. Minutenlang bleef hij op zijn heidestruikje zitten terwijl ik erop los klikte met twee verschillende lenzen. Twee tellen vloog hij even op om iets verderop nog mooier te gaan zitten. Nou, mijn dag kon al niet meer stuk en hij was pas net begonnen!
Maar het was nog niet klaar. Weliswaar moest ik het wat hoogveenglanslibellen betreft met dit ene exemplaar doen, de twee Achterhoekers hadden nog meer in petto. Een vlotte stop bracht gelijk weer wat rumoer in de auto. We hadden het er net nog over gehad dat er niet zo veel beekrombouten in de omgeving zaten. Zij hadden hem er nog niet gezien. En terwijl we langzaam over een bruggetje reden om de auto aan de overkant te parkeren zag ik vanuit de auto gelijk al een beekrombout zitten. En terwijl mijn vriend bleef wachten klommen zijn vader en ik naar beneden om door de beek te lopen. De doelsoort van deze plek, de bosbeekjuffer, zat er ook en zo konden we ons er prima vermaken.
Intussen had mijn vriend op de brug blijkbaar de aandacht van de politie getrokken, want een agent in een jeep kwam even een kijkje nemen. Ik was nét uit het zicht in de beek en ging rustig door met foto’s maken terwijl meneer agent aan de praat gehouden werd. Toen ik klaar was kwam ik ook naar boven. Hij kon amper geloven dat er hier leuke libellen zaten, maar vond het verder niet echt een probleem. Bovendien waren we inmiddels allebei de beek al uit en als het zijn doel was om ons eruit te vissen dan was dat dus al gelukt. We maakten nog een praatje en hij wenste ons een fijne dag.
De derde en laatste stop van de dag was bij de groeve in Winterswijk. Door de begroeiing lukte het niet om de bekende oehoes te zien, maar er was genoeg anders moois. Vanuit groeve klonk midden overdag het geluid van een rugstreeppad. Naast de groeve zagen we bovendien behoorlijk wat beekoeverlibellen en zuidelijke oeverlibellen, wat de dag helemaal compleet maakte.
Het was niet eens zo’n lange tour, ik had helaas beperkt de tijd, maar in die tijd hebben we heel veel leuke dingen gezien. Vooral mijn doelsoort natuurlijk die zich prachtig liet bekijken. Een droom die uitkwam. Maar de beekjuffers en rombouten waren een fantastische toevoeging. Nog los van alle gezelligheid met de heren!
En nog even een toegift van vandaag: tijdens de reptielenmonitoring op de Veluwe kwam ik vandaag twee gevlekte witsnuitlibellen tegen. De soort was al een enkele keer ingevoerd in het gebied, maar zelf zag ik hem er nog niet. Het tweede exemplaar ging pal voor mijn neus op een spinnennestje zitten, prachtig boven het glinsterende water. Hij moest gedwongen even blijven zitten. Nadat ik genoeg foto’s met verschillende diafragma’s voor het ‘bokeh-effect’ had gemaakt heb ik het beestje voorzichtig bevrijd uit het kleverige spinrag.
Plaats een reactie