Goudhaantjes maken de dag een beetje zonnig

Vandaag ben ik – eindelijk – weer eens echt buiten geweest. Ik had de afgelopen periode erg weinig tijd vanwege school, maar nu is herfstvakantie. Zo noemt de school het tenminste, ik noem het meer een zelfstudieweek. Maar gelukkig is het nu toch even een weekje wat rustiger. Om het te vieren ben ik vandaag een dagje de Wageningse Bovenpolder in geweest. Het was wel een wat sombere (bewolkte) viering, maar het was uiteindelijk best aardig. Ik hoopte een bladkoning te betrappen, een zeldzaam vogeltje dat tijdens de trektijd op allerlei plekken opduikt.

Het wemelde van de kleine bruine zangvogeltjes, waardoor het nog een flinke uitdaging was om naar een ander klein bruin zangvogeltje te zoeken. Laat staan vinden. De lijst van bruine vogels liep intussen hoog op: merel, koperwiek, roodborst, tjiftjaf, vink en groenling (bij de vrouwtjes sta je soms even gek te kijken wat het nou is). Maar geen bladkoning. Wel vond ik een paar hyperactieve cetti’s zangers die in een stukje ruigte fanatiek zaten te roepen.

Eén van de bruine vogeltjes: de tjiftjaf

Het leuke van cetti’s zangers is dat je ze altijd erg dicht kunt benaderen, tot wel anderhalve meter. Het nadeel van cetti’s zangers is dat je ze ook als je op anderhalve meter afstand staat meestal nóg niet ziet. Je hoort ze roepen, je ziet wat sprietjes bewegen, maar het vogeltje zelf… Ook vandaag is het niet gelukt om ze op de foto te krijgen, zoals bij alle vele pogingen tot nu toe. Ik heb ze wel gezien uiteindelijk, maar als dát dan gelukt is, is een foto een nóg grotere uitdaging. Ik heb het maar opgegeven.

In plaats daarvan bleef ik bij een grote groep goudhaantjes staan. Ze zaten lekker in de bosjes naar kleine beestjes te zoeken, en kwamen ook regelmatig erg dichtbij. Goudhaantjes zijn erg leuk om naar te kijken. Ze zijn piepklein, hebben vrolijke lichte streepjes op de vleugels en een stralend knalgeel – gouden – kruintje. Vandaar de naam.

Vrolijke vleugelstreepjes en een gouden kruin: het goudhaantje

Vrolijk of niet, een uitdaging om ze op de foto te krijgen is het zeker! Een goudhaantje kan nog geen seconde achter elkaar stilzitten. Het is alsof ze zeer ernstige ADHD hebben en aan één stuk door stuiteren. Slapen die beesten ooit? Een andere moeilijkheid is uiteraard de grote hoeveelheid takjes en blaadjes in een boom. En doordat die goudhaantjes zo klein zijn kunnen ze zich daar nogal makkelijk in verschuilen. Anderhalf uur later had ik een aantal leuke goudhaanplaatjes.

Verstoppertje spelend achter takjes en blaadjes
Kiekeboe!
Dit mannetje had zelfs een oranjeachtige kruin. De ‘nationalistische goudhaan’?
Hij zit er wel trots bij in elk geval…
Even wat rek- en strekoefeningetjes

Verstoppertje achter het blad
Verstoppertje onder het blad… Ik zie je wel hoor!

Als klapper op deze dag vloog er tot vier keer toe een visarend over mijn hoofd. De foto’s zijn niet héél goed door het grauwe weer, maar dichtbij was hij zeker en erg mooi te zien!

Visarend met rietvoorn in de klauwen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s