Een blauwtje lopen hoort er als kikker gewoon bij

Met de eerste mooie voorjaarsdagen achter de rug begon het bij mij al flink te kriebelen om weer de Veluwe op te gaan voor een ronde reptielenmonitoring. Het is elke winter weer afzien als er geen koudbloedige dieren te zien zijn. Nadat ik op 25 februari al de eerste ringslangen van het jaar zag ontbrak het mij helaas aan tijd, maar dit weekend moest ik wel tijd maken. In het gebied waar ik heen zou gaan zitten namelijk heikikkers, en die zouden wel eens kunnen gaan pieken met dit weer.

De eerste ringslangen van het jaar zag ik op 25 februari al.

De dag begon wat mistig, maar tijdens de rit de Veluwe op brak de zon al een beetje door. Net na de start van de ronde werd het echt zonnig en toen warmde het snel op. Nog niet alle reptielen zijn uit hun winterslaap, maar de eerste zandhagedissen lieten zich al zien. De mannetjes zijn nog best grauw, pas over een paar weken worden ze mooi felgroen. Wat was het toch fijn om weer op de Veluwe te zijn!

De eerste zandhagedis van het jaar: een bleekgroen mannetje.

Waar ik eigenlijk op hoopte liet niet lang op zich wachten. In het vroege voorjaar is de paartijd van de heikikkers, waarbij de mannetjes fel blauw of paarsachtig worden. Een blauwtje lopen hoort er voor deze kikker gewoon bij! Gedurende een paar dagen nemen de mannetjes het tegen elkaar op om een vrouwtje te bemachtigen en na deze paar dagen is het klaar en kan je weer een jaar wachten. Dat maakt het heel lastig om dit moment precies te timen, het was me nog maar een paar keer eerder gelukt. Maar het was weer raak. Nog voor het stuk waar ik ze verwachtte hoorde ik ze al roepen. Een zacht ‘ploepploepploep’ dat altijd klinkt alsof het uit de verte komt, maar in werkelijkheid is dat dan maar een meter of twintig. En daar zaten ze in vol ornaat: knalblauwe heikikkers.

Prachtige knalblauwe heikikkers maken in druk op de vrouwtjes (en stiekem ook op mij). Ze waren al flink productief want ik vond ook een enorme hoeveelheid kikkerdril op de plekken waar ze zaten te roepen.

Heikikkers zijn helaas ongelooflijk schuw. Als je dichtbij komt duiken ze onmiddellijk onder en dan is het weer stil op de hei. Als je dan lang genoeg stil blijft staan of zitten komen ze soms even kijken of de kust weer veilig is en dan kan je een paar foto’s maken. Op de eerste plek waren er minstens vijftig.

De groepen heikikkers waren flink, de mannetjes waren fanatiek naar elkaar aan het roepen en rondspetteren. Dat schouwspel was alleen van grote afstand te zien, bij benadering werden ze stil en doken ze onder.

Gedurende de ronde hoorde ik op veel plekken heikikkers en op een aantal plekken zag ik ze ook mooi zitten van een afstandje. Ik had in dit gebied één keer eerdere roepende blauwe heikikkers gevonden, maar toen slechts twee kleine groepjes. Nu zaten ze met vele tientallen verspreid door het hele gebied en kwamen we ze telkens weer tegen. Ik zou bijna vergeten naar reptielen te zoeken, maar tussendoor vond ik ook nog twee adders en een hazelworm.

Niet alleen de heikikkers hadden de lente in hun bol: ook de gewone padden waren al volop aanwezig in het water.

Een flinke addervrouw lag te zonnen op de rand van een veenputje.

Ook deze heikikker had een blauwtje gelopen. Als je een kikker bent is dat dus positief.

Tegen het einde van de ronde – bij weer een nieuw clubje heikikkers – zag ik ook een amplex (een mannetje die op een vrouwtje zit voor de paring) over land springen. Dat was een unieke kans om een blauwe heikikker even goed te bekijken, want op het land kan je niet onderduiken.

Een amplex heikikkers waarvan het mannetje haast paars was aangelopen.

In totaal heb ik denk ik minimaal 250 heikikkers geteld. De timing van mijn ronde was perfect deze keer. En wat een voorjaarsbeleving. Van zo’n goede start van het telseizoen had ik van tevoren alleen maar kunnen dromen.