Het wordt weer vroeger donker en het weer is ook niet altijd even lekker meer. De laatste dagen waren zelfs ronduit grauw. Bij gebrek aan koudbloedig spul ga ik ook weer meer naar vogels kijken, en oktober is daar altijd wel een erg lekker begin voor met de najaarstrek die in volle gang is. In oktober maak je ook altijd de grootste kans op bladkoningen, een zeldzame doortrekker die de laatste jaren steeds meer voorkomt in Nederland. De meeste komen langs de kust, maar ze kunnen overal opduiken waar een boom of struik staat. Zo zag ik de bladkoning tot nu toe alleen nog maar in Wageningen, maar vooral omdat ik daar zelf het meeste ben.
Vandaag had ik het geluk dat er eentje op amper drie minuten fietsen van mijn huis gevonden werd in Ede. Hij werd gisteren al gezien, maar ik was niet thuis helaas. Vanmiddag kwam ik thuis en nam ik vanaf het station meteen een kijkje. Ik kreeg hem meteen mooi te zien, en toen ben ik maar mijn camera gaan halen. Gelukkig had het beestje geduld, en liet hij zich ook met camera in de buurt prachtig bekijken door beperkt publiek van wat vogelaars uit de buurt.
Qua gedrag lijkt de bladkoning veel op het goudhaantje, en door het kleine formaat en vleugelstreepjes is het best ingewikkeld om de goeie te volgen op het moment dat er ook een goudhaantje in de boom zit. En dat was het geval, even als een stuk of wat meesjes en een tjiftjaf. De bladkoning hipte van takje naar takje, zonder de vleugels veel te gebruiken. Onderweg pikt hij allerlei klein beestjes van de blaadjes en uit de lucht. Hij beweegt steeds maar kleine stukjes, waardoor hij met de camera best goed te volgen is voor de geoefende fotograaf. Stilzitten is er echter amper bij, laat staan op een moment dat er níet net een takje voor zit. Maar na wat geduld en wat oefening ben ik best tevreden met het resultaat. En ik heb zeker staan genieten van het bekijken van het beestje zelf.
De bladkoning hoort bij de ‘kleine bruine vogeltjes’, een groep van een stuk of wat zangertjes die behoorlijk veel op elkaar lijken. De tjiftjaf en de fitis horen er ook bij. De bladkoning heeft gelukkig best een opvallend en schel geluid, waardoor ze relatief makkelijk te vinden zijn en ook vaak wel opgemerkt worden als er een vogelaar in de buurt is. De geelgroenige tint, duidelijke wenkbrauwstreep en lichte vleugelstreepjes maken ook dat hij makkelijk van een tjiftjaf (het algemeenste kleine bruine vogeltje) te onderscheiden is als je hem goed te zien krijgt.
Zoals gezegd is dit hét moment om een bladkoning te zien. In oktober trekken ze langs naar het zuiden, een enkele keer blijft er eentje hangen in de winter. Tijdens de voorjaarstrek worden ze zelden waargenomen, dan trekken ze waarschijnlijk sneller naar het noorden om het broedgebied in Siberië snel te bereiken. Met zijn schelle drietonige roepje is hij best goed op te merken als je erop let. En anders volgend jaar weer een kans.
Plaats een reactie