Afgelopen zaterdag was het een perfecte dag om reptielen te tellen. Na een aantal dagen met wat minder weer zou het warm en zonnig worden en in de ochtend is het dan vaak heel geschikt weer voor reptielen om te gaan liggen zonnen.
Daar boften de stuk of 20 biologiestudenten uit Wageningen die ik op sleeptouw had maar mooi mee. Al weken geleden was de datum vastgelegd. Zo onderhand begint het traditie te worden dat ik of mijn één van mijn medetellers een groep studenten meenemen naar onze telroute op de Veluwerand, op een mooie weekenddag in april. Vanaf deze route zijn de ringslangen en hazelwormen vaak mooi te zien vanaf het fietspad en kan het, los van een klein beetje verkeershinder, vrij weinig kwaad om met een grote groep op ‘slangenjacht’ te gaan.
Nadat de truien uitgegaan waren en ik een praatje hield over het gebied konden we meteen los. En al binnen een meter of 50 van de fiets zag ik de eerste twee ringslangen al liggen. Dat was wel een erg goed begin. De meeste mensen konden deze al prima zien, maar door de takken, blaadjes en mensenhoofden was het voor de achterste mensen toch lastig. Gelukkig kwamen er nog genoeg kansen. Nadat we ook de eerste hazelwormen van de dag telden vond ik nog een paar slangen bij elkaar, waarvan twee zich heel mooi lieten zien. Vol goede moed zochten we verder.
Intussen was ook één van mijn medetellers aangesloten om te helpen zoeken. De mooiste waarneming werd vervolgens door ons beiden over het hoofd gezien, maar gelukkig liepen er nog een stuk of wat studenten achter ons aan en zij letten ook goed op. Dicht langs het pad lagen twee hazelwormen in elkaar verstrengeld. Het mannetje, met subtiele blauwe vlekjes in de paartijd, hield het vrouwtje in de bek vast om te voorkomen dat zij er vandoor zou gaan tijdens ‘de daad’. En wij met zijn allen kijken. Natuurlijk! Zelf had ik pas één of twee keer parende hazelwormen gezien, en steeds in het hoge gras of tussen de struikjes. Deze twee waren prachtig voor de hele groep te zien! Gelukkig lieten zij zich niet verstoren door de aandacht.
Op deze mooie zonnige, nog wat vochtige maar warme ochtend bleef de teller maar oplopen. Natuurlijk gesteund door wat extra ogen, maar prettig genoeg voor ons ego ontdekten mijn medeteller en ik de meeste reptielen. Omdat het nog zo vochtig maar tegelijk wel warm was lieten naast ringslangen ook de hazelwormen zich goed zien. Dat is een zeldzame combi, aangezien de ringslang meer van volledig zonnig, droog weer houdt en de hazelworm van vochtig, broeierig en niet te zonnig weer. Maar vandaag was zo’n zeldzame dag dat beide soorten uitgebreid lagen te zonnen. Het hielp vast ook dat het de afgelopen periode vaak minder goed weer was. De reptielen zaten echt te wachten op wat zon.
De ringslangenteller liep op tot 26 stuks, een evenaring van het record van de afgelopen paar jaar, een record dat overigens stamt van slechts een paar weken terug. Een goed jaar voor de waarnemingen tot nu toe dus. Van de hazelwormen zagen we er 16. Net geen record (18), maar wel een enorm hoge score. Meestal zien we er hooguit een stuk of drie, veel vaker ook helemaal geen een. Maar dat er genoeg zitten is wel duidelijk.
’s Middags deed ik ook nog een grappige waarneming. In Kwintelooyen (bij Veenendaal) zag ik enorme aantallen groene kikkers midden in het bos. Veel beesten onder de krassen en sommige met lekke kwaakblazen, omdat het water van de vennen extreem hoog staat tot in het braamstruweel. En met zó veel hitsige kikkers op elkaar tussen de stekels gebeuren er nogal wat ongelukjes. De groep bestond waarschijnlijk uit zowel poelkikkers als bastaardkikkers, maar omdat de bastaardkikkers (op het oog niet of nauwelijks te onderscheiden) veel fanatieker riepen werd het poelkikkergeluid overstemd en daarop kun je het beste het onderscheid maken. Maar de helderwitte, ongevlekte buiken, lichte irissen en geelgroene kleine groene kikkers doen vermoeden dat er ook poelkikkers tussen zaten.
Plaats een reactie